DER ZOOGINDE DIEREN. 197 
de hoornen. Of deeze Buffels voor eene geheel ande- 
re foort van dieren moeten gehouden worden dan en- 
kel voor eene verfcheidenheid is bij mij twijfelachtig; 
de groote overeenkomst in hunne geflalte, behalven de 
hoornen ( welke men egter gezien heeft dat bij de gei- 
ten , fchaapen en runderen aan merkwaerdige verande- 
ringen onderhevig zijn ) en de volkooraene gelijkheid 
van aart en huishouding , welke men tusfchen deeze 
twee Buffel foorten opmerkt, zouden mij doen neigen 
om te denken dat deeze Buffel Hechts eene verfchei- 
denheid van den voorigen is. Wat daar van zij , hij 
gelijkt ’er zeer veel naar, maar is laager op de poo- 
ten en dikker ; de hoorns zijn zeer dik en breed van 
onderen en gerimpeld tot dat zij verder glad en 
rond worden en in eene punt eindigen ; het dikke 
grondftuk van dezelve bedekt een gedeelte van den 
kop en den hals , dan loopen zij nederwaarts en 
krommen zig met de punten vervolgens weder naar 
boven. 
Niet minder wild, woest en grimmig is deeze wilde 
Buffel dan de voorigs. Zijne kracht is zoo groot , dat 
bij zelfs fomtijds tegens den Leeuw met voordeel kan 
vegten , fchoon deeze hem meestentijds overwint ; men 
heeft dikwijls bij die Buffels de lidtekenen gevonden 
van de klaauwen der Leeuwen, met welke zij gevog- 
ten hadden ; hij rent door de dikke bosfchen , zonder door 
takken of jonge boomen opgehouden te worden , maar 
loopt dezelve omverre als of zij koorn- halmen waren. 
N 3 II 0 
