G32 natuurlijke historie 
een lang gefchreeuw hi, ha, hl, ha, hi, ha, hi , ha, 
met zeer hooge en fcherpe en zeer langs zwaaretoonen, 
die elkandersn beurtelings volgen , verzeld van een 
zwaar geileen of gezugt ; de flem van de Ezelin is 
fcherper en doordringender dan van den Ezel. Gelukkig 
laaten de Ezels dit mislijk gebalk niet dikwijls hoeren; 
zij balken alleen als zij honger hebben , of llerk in min- 
nedrift ontftooken zijn , die bij hen zeer llerk is. 
De wilds Ezel , dien men den IVoud-Zzel noemt, ver- 
febilt in gedaante niet van den tammen , maar is grooter 
ook is hij Iterker, en vlugger, zoo dat hij de Baibarijfche 
paerden in vlugheid evenaart , hetgeen de tamme Ezels 
niet doen. Hij is blaauwachtig graauw van kleur; deeze 
kleur hebben ook de tamme Ezels behouden ; doch 
daar zijn ook aschgraauwe, witte, bruine, rosfe, zil- 
verkleurige en alle hebben zij eene zwarte ftreep of kruis 
op de fchoft of boven de voorftepooten. Men vindt egter 
geheel witte Ezels; een reiziger heeft zoodanige witte 
in de woeftijnen van Afrika boven de Kaap de Goede 
Hoop gevonden ; doch naardien hij dezelve niet heeft 
kunnen magtig worden, omdat zij zeer fchuuw waren, 
is het mij onzeeker of zij eene verfcheidenheid van dea 
Ezel dan wel van den Zibra zijn. 
De Ezel leeft omtrent zoo lang als het Paerd, dat is 
vijf en twintig of dertig jaaren ; het wijfjen krijgt na 
elf en eene halve maand een enkel jong, en zoo zelden 
twee, dat men ’er naauwlijks voorbeelden van heeft; 
i het zoogt het aan twee prammen, die tusfehen de lie- 
zen liaan. 
