DER ZOOGENDE DIEREN. 237 
rijk op het vaste lahd van Oost-Indie, drijft men die 
achting weder wat verre: men vereert aldaar den Esel 
zeer bijzonderlijk, en waarom? Deeze volkeren geloo- 
ven dat de zielen van de menfchen, na hunnen dood, 
in lighaamen van dieren overgaan en zij zijn van mee- 
ning dat alle de zielen van hunne edellieden in de lig- 
haamen van Ezels verhuizen ; naardien nu een Edelman 
(volgens deeze flaafsch denkende menfchen) moet ver- 
eerd worden al is hij een Ezel, volgt daaruit dat de Ezel 
bij hen in veel aanzien moet wezen. Hij is handelbaar, 
zoo dat cene vrouw of een kind hemkanregeeren , geduldig 
en tnaatig; hij kost weinig van onderhoud , draagt degroot- 
fte zwaarte naar evenredigheid van zijne grootte van alle 
de viervoetige dieren en kan tot allerlei werk gebruikt 
worden. Men bereidt hem als eenPaerd, bij rijdt zagt, 
host niet fterk en ftruikelt minder dan een Paerd; men 
fpant hem voor karren en wagens , men laat hem in 
manden, die hem aan het lijf gehangen worden, aller- 
leie goederen draagen ; men zet hem voor den ploeg, in 
den molen, in het kort; daar is op het land bijna geen 
werk of men kan ’er den Ezel toe gebruiken; hij loopt 
eenen geftadigen tred , vordert wel langzaam , maar zal 
ook niet hollen : zijn gang is doorgaans een langzaame 
ftap , doch hij kan ook zeer we! draaven en zelfs galop- 
peren. De fnelheid, waartoe hij in (laat is, kan men 
uit het volgende beöordeelen. Op den 31 Mey van het 
jaar 1761 wierd ’er in .Engeland , daar men op alles 
■wedt, eene weddingfchap aangegaan over het loopen 
van eenen Ezel, en men bevond dat dezelve voortge- 
jaagd 
