behaaglijk^ vertoning voor het oog maaken, die den 
Zebra met regt een pronkftuk van de Natuur mag doen 
noemen. 
Het wijfjen van den Zebra is geflreept als het man- 
netjen , doch met enige vcrfcheidenheid , die niet 
minder fraai is; de witte llreepen en het wit van den 
buik en de ponten zijn hel derer, witter en blinkender dan 
bij het mannetjen; de kop en bals zijn opeene zeer fraaie 
wijze geftreept, gelijk ook het lijf tot op cle ribben en 
tot aan het begin van de agterfte pooten; daar houden 
de fircepen op; doch aldaar ziet men fraaie ronde zwar- 
te vlakjens op eenen witten grond; de buik en pooten 
zijn wit en niet geftreept , gelijk ook de ftaert. 
JMen vindt egter eene verfcheidenhetd van dit dier , 
die , in plaats van zwarte banden op eenen witten 
grond, rosachtig bruin is, met zeer weinige breede 
fl: reep en , die witachtig en flaauw gekleurd zijn; bij 
fommige is de kleur zelfs eenvormig ros- bruin met 
weinig te onderfcheiden fbeepen. 
Het geluid van den Zebra verfchiit veel van het bal- 
ken van den Ezel en gelijkt meer naar het blaffen van 
eenen grooten bulhond : een reiziger zegt dat dat ge- 
luid juist zoo is ais dat van een’ rteen, die op het ijs 
gefmeten wordt , zoo dat het ook niets minder dan 
aangenaam is. 
De Zebras leeven bij troepen in de wildcrnisfen; zij 
zijn fchuuwe, zeer vlugge en levendige dieren, die 
wild gevangen zijnde, riet gemaklijk te temmen 'zijn, 
wijl zij koppig en wcêrbarftig blijven; men zegt egter 
Q 5 dat 
