a 7° NATUIJRmtkb HISTORIE 
hst mannetjen is egter fterker en doordringender dan 
dat van het wijfjen, 
De Tapirs zijn zeer flerke dieren; een derzelve* 
welken men in een hok hield, droeg met zijne tanden 
zijn trog of eetens-bjk dikwijls van de eene plaats naar 
de andere; zij gaan veelal, als zij rusten willen, op 
hun agterfta zitten als een hond ; zij kunnen niet hard 
loopen. 
ochoon dit dier, even als de Hippopotamus, dik- 
wijls te water gaat en zelfs onder water duikt, leeft 
het egter niet van visch, maar van kruiden, planten, 
bladeren en wortelen en wel veelal van die, welke in 
rivieren en moerasfen groeijen en het herkaauwt niet. 
De Tapirs onthouden zig digt bij de rivieren , maar op 
drooge plaatfen en verwijderen zig niet van defbeeken, 
die zij eenstothun verblijf gekozen hebben , doch orci 
hun voedzel te zoeken begeeven zij zig in moerasfen 
en (lijk en, naardien zij zeer zindelijk zijn, gaan zij 
zee* dikwijls in de rivier te water en zwemmen zelfs 
zeer brcede rivieren over ; zij duiken onder water, 
maar kunnen egter niet lang onder blijven en moeten' 
om adem te fcheppen, hunnen fnuit van tijd tot tijd bo- 
ven water uitrteiken. Zij Ieeven in de wildernisfen en 
fchuuwen de bewoonde plaatfen. Zij houden in de 
bosfchcn altijd een zelfden weg. en maaken groote’paden 
zoo dat men zeggen zou dat het een weg ware die doof 
inenfehen begaan wierd; men moet voorzigu'g zjj n Jat 
men hen op die paden niet ontmoete, om niet door hen 
omverre geloopen te worden, want zij zijn zoo infehik- 
lijk 
