EER ZOOG ENDE EIEREN. Zj ï 
ïïjk riet van te wijken of uit hunnen weg te gaan: Een 
reiziger heeft hiervan eens ondervinding gehad; hij had 
zijn hangmat in een bosch opgehangen, dwars over een’ 
weg, die door Tapirs gemaakt was; hij legde zig te 
flaapen: omtrent ten negen of tien uuren hoorde hij 
een groot gerugt ; het was een Tapir ; de rei ziger had maar 
even zoo veel tijd om uit zyne hangmat te fpringen en 
tegens een’ boom te gaan ftaan ; maar de Tapir liep zijn 
hangmat aan ftukken en kneusde hem tegens den boom, 
aan welken hij ftond. Men vindt hen nooit in troepen bij 
malkanderen ; in den paartijd leeft het mannetjen bij het 
wijf jen, maar anders niet, zij leeven dan afzonderlijk, 
behalven dat het wijfjen haar jong bij zig heeft tot dat 
het groot geworden is. De moeder draagt veel zorg 
voor haar jong; het volgt haar geftadig en, als het ag- 
ter blijft, keert zij haaren fnuit om, om het te ruiken; 
zij brengt hetzelve in de rivier en leert het zwemmen 
en in het water fpeelen. 
De Tapirs zijn zagtzinnig en tasten noch menfcben 
noch dieren aan; doch wanneer zij door honden of an- 
dere dieren aangevallen worden , weeten zij zig wei te 
verdedigen met hunne tanden en kunnen dan zelfs hon- 
den dooden; ais men hen in de rivier aamast en hen 
kwetst, vallen zij. even als de Hippopotamussen op de 
floepen aan, bijten ’er in om zig te wreeken en doen 
hun best om dezelve om te fmijten; doch zoo groot 
niet zijnde is hun dat minder doenlijk. Als twee man- 
netjens zig bij een enkel wijfjen bevinden, kunnen zij 
fel met malkanderen vegten. Als zij gevangen zijn, 
zijn 
