ifjl natuurlijke historie 
zijn zij zeer mak en men houdt hen dan als varkens, zij 
loopen over de werf en gaan weder in hun hok ; zelfs 
begeeven zij zig dan naar het bosch , en koomen des 
avonds weder thuis , fchoon het waar is dat zij forn- 
tijds wegblijven. 
Dit dier wordt in Amerika gevonden en ook alleen 
in dat waerelddeel ,■ het is het grootst viervoetig dier* 
dat Amerika natuurlijk eigen is geweest , voor het 
door de Europeaanen ontdekt wierd; het behoort eg- 
ter niet t'huis in de noordiijke of koude ftreeken van 
Amerika, maar in de warme landen van Zuid- Ameri- 
ka, daar bet vrij menigvuldig gevonden wordt. 
Men jaagt dit dier met den fnaphaan, maar zijne huid 
is zoo hard, dat hij met een gewoonen kogel bezwaar- 
lijk te dooden is, weshalven men daar groote kogels 
of ftaaven toe gebruikt. Om deeze dieren te vinden , 
fpoort men hen op in bun leger; de Indiaanen weeten 
hun gefluit zeer juist na te bootfen en dit middel ge- 
bruiken zij om hen te lokken, of ten minften om, als 
zij antwoorden, te hoeren waar zij zijn. Zij zijn goed 
om te eeten» doch bet is een onfmaaklijk voedzel, dat 
Hechts aan de Indiaanen behaagen kan; de pooten en 
het bovenfle van het lijf zijn beter dan het overige; dat 
van de jongen is evenwel goed en fmaakt enigzints als 
kalfsvieesch. De huid levert een zeer voortreflijk leder 
voor zooien van feboenen, waarvan de Indiaanen ook 
fchilden maaken. 
Van dee/.e dieren zijn fomtijds leevende uit de West- 
Indieën in dit land overgebragt; men heeft alhier 
twee 
