DER ZOOGENDE DIEREN. 2 ] 5 
jjwijn geeven zal , zal ook op het tam varken toepas- 
lijk wezen , terwijl het onderfcheid tusfchen deeze ras- 
fen ons niet zal ontfnappen. 
De geflalte van het Zwijn is zeer lomp en zwaar , 
niet lugtig of vlug, en zonder de minfte fierlijkheid; 
zijne houding is onedel en lomp, wijl het zijnenk op 
altoos naar den grond gerigt houdt. 
De kop van het Zwijn is langwerpig en loopt fpits af 
en het wild Zwijn beeft dien langer dan het tam varken 
gelijk ook het voorhoofd bolronder; zijne bovenkaak ein- 
digt in eenen fnuit, die plat is met een rand van kraak- 
been 'er om, binnen welken de neusgaten liaan ; deeze 
fnoet, of fchrobber, gelijk men heinnoemt, gelijktenig- 
zints naar dien van den Tapir, maar bij *s korter , zoo 
dat het dier daarmede niet kan aanvatten; hij is beweeg- 
lijk en zeer fterk, zoo dat het Zwijn denzelven ge- 
bruikt om daarmede den grond optegraaven om naar 
aardwormen en wortelen te zoeken, op welke het zeer 
gefield is ; vooral is deeze fnoet zeer fterk bij de wilde 
Zwijnen , zoo dat zij in de bosfehen lange regte voo- 
ren graaven ; om de tamme varkens dit graaven te belet- 
ten , fteckt men hun een ringetjen door den neus , dat 
hun, als zij het doen willen, pijn verwekt en ’er hen 
dus van af houdt. Men kan huu daartoe ook de peezen 
boven den fnoet doorfnijden , hetgeen hun het graaven 
voor altoos belet , alzoo zij dan geene kragt meer is 
den fnuit hebben. 
In den bek verfebilt dit dier zeer veel van andere 
dieren met gefpleten hoeven; want het heeft zoo wel 
S % i« 
