DER ZOOGENDE DIEREW. 2,87 
dieren, ontziet niets om aan zijne fijne tong zoo vee! 
■wellust te verfchaffen als mogelijk is; ja zelfs al zal hij 
daartoe de onnozele dieren martelen. Zoo doet men 
ook in Engeland fomtijds met het Varken. Men neemt 
een jong Varken , dat men mesten wil , en zet het tus- 
fchen twee planken, die met een houten fchroef voor 
en agter aan malkanderen vast zijn, zoo dat het Varken 
als gekneld tusfehen die twee planken loopt. Dus mest 
men het en dus laat men het groot worden ; het gevolg 
daarvan is dat het Varken , niet in de dikte kunnende 
groeijen , in de hoogte en lengte uitgroeit en dus meer 
doorregen fpek krijgt; deeze knelling dwingt men on- 
dertusfeben zoo veel men wil docr de twee fchroeven, 
die men, naar maate het groeit, langzaamerhand wat los 
draait. Als het Varken volwasren is, flagt men het en 
hakt het aan den rug open, in plaats van aan den buik, 
men neemt ’er de ingewanden, ribben, pooten en alle 
bcenen uit en rolt het op tot eenen grooten rol , die men 
kookt en in azijn met kruiden legt; wanneer men ’er 
iets van eeten wil , fnijdt men eene groote fchijf van die 
rol en zet die op tafel. Ik twijfel of andere dieren 
dan het Varken bij deeze bewerking wel gezond zou- 
den blijven. 
De Varkens zijn enige ziekten onderhevig, die hun 
overkoomen door hunne morsfigheid en door het eeten 
van allerleie onreinigheden; onder deeze sijn de fchurft 
en eene ziekte, die men gortigheid noemt; als een Var- 
ken deeze ziekte heeft, is het fpek vol kleine harde 
korreltjetis en niet goed om te gebruiken, maar zeer on- 
ge 
