DER ZOOGENDE DIEREN, 
319 
Narwhals maar eenen tand hadden. Somtijds vindt men 
aan de eene zijde eenen kleinen tand, dien men Voor 
eenen tweeden opkoomendcn tand houdt, die uitgroei- 
de na dat de eerfte uitgevallen , of afgeftoten was, wel- 
ke gedagte daardoor bevestigd wordt» dat iemand eens 
eenen tand van een’ Narwhal van onderen doorzaagen- 
de , binnen in denzelven eenen kleinen tand van dezelf- 
de gedaante beiloten vond. 
De oogen van den Narwhal zijn zeer klein , en liaan 
ter wederzijde in den kop. Boven op den kop ziet men 
een gat in de gedaante van eene halve maan , die bij 
den op onze plaat afgetekenden Narwhal als met eene 
franje gefloten is; dit blaas -gat loopt in twee kanaalen 
uit, welke door den kop loopen , en in het verhemelte 
uitkoomen ; het is door dit gat dat de Narwhal het 
overvloedig water, dat hij in zijn’ bek krijgt, weder 
uitfpuit. 
De Narwhal heeft geene vinnen op den rug; maar 
men ziet in de afbeelding eene kleine verhevenheid ge- 
tekend , die van het midden van den rug tot aan den 
ftaert voortloopt; deeze verhevenheid is vleefchig als 
eene vin. Aan den buik heeft hij twee vinnen , die 
klein zijn en digt bij elkanderen Haan ; zijn ftaert is 
niet groot en ligt plat, gelijk bij alle de Zoogende Wa- 
ter- dieren. Zijne huid is glad, en bij deezen, naar 
welken de oorfpronglijke afbeelding gemaakt is, wit 
. van grond met zwarte of bruinachtige vlekken. 
Dat ’er waarlijk verfcheiden foorfen van Narwbals 
zijn moet ik gelooven uit het onderfcheid, dat ik in de 
ver- 
