DER ZOOGENDE DIEREN. 3^7 
eene zoo (helle vaart kan voortftuuwen , dat het ver- 
baazen moet welke groote kragt hij met denzelven kan 
oefenen, alzoo hij zig deeze fnelheid alleen geeft door 
r mede te wrikken , gsli;k de matroozen doen , als 
zij , agter in eene (loep ftaande , dezelve met een en 
riem, die agter uit ligt, voortwerken, door dien heen 
en weder te wringen. De Walvisch heefc geene vin 
boven op den rug waardoor hij zig onderfcheidt van 
den Vin-visch, van welken ik in een volgend artijkel 
zal fpreeken. De huid is glad en zwart, op fommige 
plaatfen met wit en geel gemarmerd, vooral aan de vin- 
nen en aan den ftaert , maar geheel wit aan den buik ; 
de opperhuid is niet dikker dan perkament; onder dee- 
ze ligt de waare huid , die de dikte heeft van een 
vinger; hier onder ligt het fpek, dat agt of tien dui- 
men dik is en geelachtig van kleur; onder hetzelve is 
het vleesch, dat zeer rood is. 
Op de huid van den Walvisch onthouden zig infek- 
ten, die in eene fchulp zitten, en welke men Walvisch- 
luizen noemt, doch welker befchrijving hier niet behoort; 
enige zee -pokken hechten zig ook op zijne huid vast, 
gelijk ook mosfelen, koraalen en andere zee- gewasfen. 
Naardien deeze Walvisch niet door natuurkundigen 
is waargenoomen , maar flechts onder de handen koomt 
van menfehen, die denzelven vangen om ’er het fpek 
van af te fnijden , en die vervolgens het rif laaten 
drijven , is ’er niet veel bijzonders van zijne ingewan- 
den bekend. De uitwerpzels van den Walvisch zijn y 
zoo men zegt , niet onaangenaam van reuk ; zij zijn 
X 4 hoog 
