gaS natuurlijke historie 
hoog rood van kleur als vermilioen, en verwen het lin- 
nen met die roode kleur , die ’er bijna niet weder uit 
gaat. 
Deeze dieren paaren , naar men zegt , fchoon ik niet 
begrijp hoe men daar agter is kunnen koomen, flecbts 
om de twee jaaren , en het wijfjen krijgt , na negen 
of tien maanden , gemeenlijk, gelijk alle groote zoo- 
gende dieren , maar een jong. Zij koeilert het en 
draagt veel zorg voor hetzelve; als zij gekwetst is, en 
onderduikt, om te ontkoomen, zal zij fchielijker we- 
der boven koomen, om haar jong, dat niet zoo lang 
onder kan blijven als de moeder , te laaten ademhaa- 
Jen. Zij zoogt het een jaar lang, en haare melk gelijkt 
zeer veel naar de melk van eene koe. Hoe lang een 
Walvisch leeven kan is niet wel te bepaalen : men 
©nderftelt, om zijne grootte, dat bij wel duizend jaaren 
kan leeven; doch dit is, gelijk men bi grijpt, hechts 
$ene gisting. 
Thans moet ik van het voedzel van den Walvisch 
fpreeken. Men zal misfehien verwagten dat zulk een 
monfterachtig dier roet holle kaaken de grootfle visfehen 
en andere zee- fcbepzelen verflindt; doch het tegendeel 
heeft plaats : de Groenlandfche Walvisch voedt zig met 
kleine in fekten, en misfehien kleine vischjens, als ans- 
jovis en andere. Dit dier, geene tanden en een naauw 
keelgat hebbende, zou niet in haat zijn groote visfehen 
te overmeefteren en door te flikken. De infekten , 
■Waarop de Walvisch aast, zijn verfchiilende; fommige 
zyn langwerpig , met kleine pootjens , en gelijken in 
kleur 
