DER ZOOGENDE DIEREN. 331 
ophouden ter plaatfe daar hun aas overvloedigst go* 
vonden wordt: ik kan ook niet vinden dat deeze foort 
van Walvisch immer op onze kusten geflrand zij. Het 
is egter waarfchijnüjk dat zij verhuizen ; men denkt 
dat zij zig des zomers nader naar de pool begee* 
ven, en des winters , als alles aldaar bevroozen is, 
naarde zoomen van het ijs koomen, om meer lucht te 
fcheppen. Naardien de Walvisfchen zeer fchuuw zijn , 
en voor het gevaar vlieden, zijn deeze groote dieren 
naar andere zee-ftreeken verhuist, weggejaagd zijnde 
door de menigvuldige jagt, die op hen gemaakt wierd 
door enige honderden fchepen , waarom men ook ge 
noodzaakt geweest is de visfeherij , als zij op de eene 
plaats verloopen was , op de andere te gaan verleg- 
gen. 
Van deeze jagt of visfeherij zal ik nu omltendig gaan 
fpreeken , vermits het deeze foort van Walvisch is, 
ep welke men het voornamelijk in de walvisch - vangst 
toelegt, alzoo hij de grootfte is en meer traan ople- 
vert dan andere. Men vangt de andere foorten egter 
ook, als zij voorkoomen, zoo dat hetgeen ik hier van 
de wijze van deeze dieren te vangen zeggen zal, ook 
op de vangst van de andere foorten kan toegepast wor- 
den. In ons vaderland heeft men in vredes tijden , 
zedért een paar honderd jaaren, fchepen tot deeze jagt 
uitgerust, die een aanmerklijk voordeel hebben aange- 
bragt; in oorlogstijden is dezelve of minder aanmerk* 
lijk , of fchadelijk, of geheel teniet geweest, en in den 
tegenswoordigen oorlog , welke met meer bitterheid 
door 
