DER ZOOGENDE DIEREN. 335“ 
*n de lijn niet breekt, tot dat de rand van de floep ge* 
lijk met het water koomt , fceds wat vierende, en zoo 
de visch zig ftil houdt , weder inpalmende: Zoo dra 
de visch van vermoeidheid (lil gaat leggen, roeit men 
weder naar hem toe en werpt hem tot meerder verzee- 
kering eenen tweeden harpoen in het Iighaam. Zoo dra 
de gelegenheid gunftig is , begint men den visch te 
lensjen, dat is, met lensfen te fleeken; de lensfen zijn 
ijzeren fpiesfen, die van vooren breed en fcberp zijn, 
in de gedaante van eene piek, en langer dan de har* 
poen ; agter aan is een koker , waarin een (lok fteekt, otn 
hem te bellieren. Deeze lensfen (leekt men agter de 
vinnen omtrent het hart , tot den koker toe in den 
visch, waardoor de visch veel bloed verliest, en dik- 
wijls door zijne blaas- gaten bloed begint optefpui- 
ten. 
De Walvisch dus ineermnalcn gelenst en zwaar ge- 
wond wordende, zwemt her- en derwaarts, en (laat 
geweldig met den ftaert en de vinnen , waardoor de 
harpoeniers niet weinig gevaar Joopen, doch dat zij, 
door de ondervinding geleerd , weeten te ontwijken. 
Zoo de Walvisch nog niet fterft, loopt hij fomtijds 
voor de tweede, reis onder het ijs nog enige lijnen uit, 
tn fterft daar aan zijne wonden: Zoo dra dat gebeurt, 
koomen alle de (loepen zonder uitflel bijeen , lchaaren 
zig agter elkanderen en tragten, met alle macht roeijen* 
de, den geftorven Walvisch van onder het ijs te (ke- 
pen, want, als men daarmede te lang wagt, begint de 
doode visch te zwellen , lijst op en maakt, door de 
warm* 
