33 6 NATÜUkLTJKE HIsfoSlÈ 
warmte v.in zijn ligbaam, eene holte boven hem in bet 
ijs, waardoor het ondoenlijk wordt hem ’er uit te krij- 
gen ; zoo dit werk te moeijelijk is voor de floepen, 
steile het fchip ’er naar toe , en men tragt den visch met 
liet fchip al zeilende van onder het ijs te trekken, of, 
zoo ’er geen wind is, windt tóen aan de fpil, tot de 
visch te voorfchijn koomt , de harpoen los laat of 
de lijnen breeken. Sterft de visch niet onder het ijs , 
en koomt hij weder te voorfchijn, dan is hij zoo afge- 
mat en verzwakt, dat men hem gemaklijk met lens- 
fen afmaakt: dood zijnde draait hij zig om; men bindt 
zijne vinnen tegens zijn lijf aan, fnijdc hem een gat iri 
den ftaert, flnat ’er een touw door, en fleept hem dus 
met alle de floepen naar het fchip. 
Daar wordt ongetwijfeld onverfchrokkenbeid ver- 
eischc om een’ harpoen in een Walvisch te wetpenj 
te meer , omdat dit niet van zeer verre gefchiedeh 
kan , doordien hij diep in den visch moet gefchoten 
worden, om vast te zitten; dit heeft fommige doen be- 
denken of zij niet een werktuig konden uitvinden , waar- 
fiiede men eenen Walvisch van eenen aanmerklijken af- 
ftand een’ harpoen in het lijf zoude kunnen fchieten. 
Buskruid kan men daartoe niet bezigen , naardien de 
flag alle de Walvisfchen, die 'er omtrent zijn, zoude 
Wegjaagen. Een Engelschman heeft dan voorgefteld 
eenen grooten fchietboog te vervaerdigen in de gedaan- 
te van de balijla der Ouden, dien voor op de floepen 
vast te zetten, en met denzelven den harpoen in den 
visch te fehieten ; men beeft egler dit werktuig niet 
gaan 
