IjfcR ZOÖGENDS 6 IE REN. 33? 
gaan gebruiken, en of ’er de proef van ger'ó men zij * 
Weet ik niet; doch, fchoon ik wel wil gelooven dat dè 
Nederlandfche Wal visch- vangers harpoeniers inhunnéa 
dienst hebben , die met veel behendigheid van vrij ver- 
ïe een harpoen kuftnen werpen , koomt inij de zaak van 
dat belang voor, dat zij wel verdiende beproefd te wór- 
den ; dit immers is zeeker dat een wal visch- vanger , die 
een harpoen van negentig voeten afiland in eenen visch 
konde fchieten , zeer veel voordeel zoude hebben bo- 
Vén eenen, die dit maat van dertig voeten afftands kon- 
de doen , en dat het mogelijk zij eenen boog te maa- 
ken, waai mede men, met zoo veel kragt, en juist genoeg 
voor zulk eer, groot doel als een Walvisch, een harpoen 
met eene lijn ’er aan zoude kunnen wegfchieten, be- 
hoeft, dunkt mij, geen betoog; men brengt moeijelij- 
ker dingen ter uitvoer : maar de reden dat men dit niet 
beproefd heefc zal zijn de neiging, welke ’er bij eené 
zekere klasfe van menfctien heerscht om Zig altijd bij 
het oude te houden , en die de bevorderingen van 
menSchlijke nijverheid zoo nadeelig is. 
Nog voordeeiiger zou het zijn , zoo iheft een middel 
konde uitvinden om de Walvisfchen tefflond dood te 
fchieten; wart veëie ontfnappen na dat zij reeds ge- 
wond zijn door het breekcn of uitloopen van de lijnen; 
dit egter is moeijelijker te vinden , tenzij men buskruid 
konde uitvinden, waarmede men zwaare kogels zonder 
flag of vuur konde wegfchieten. 
Zoo ais thans de Walvufchen geharpoeneerd wor- 
den, behoort een harpoenier veel behendigheid tebe- 
III. Deel. Y zit * 
