i)ER zoogende dieren. 339 
Zeven Walvisfchen gevangen hebbende , zag een agtften 
zwemmen , waarop hij naar hem toe voer en ’er zijn’ 
harpoen in wierp; de visch fc .oot naar den grond: on- 
dertusfchen kwam ’er eene andere floep bij , in welke 
Jacob Dieukes harpoenier was , die gereed was om, 
zoo dra de Walvisch weder boven kwam, ’er zijn har- 
poen in te febieten; maar de visch, onder de floep bo- 
ven koomende, ftootede met zijnen kop zoodanig tegens 
de floep, dat zij kraakte, waardoor de harpoenier uit dé 
floep viel , en de harpoen viel in den visch ; in het val- 
len geraakte de lijn, die aan den harpoen vast was, met 
twee bogten om zijn been, waardoor hij op den visch 
tusfchen het lijf en den ftsertkwam te zitten, worden- 
de door den harpoen en de lijn op den visch gehouden ; 
zonder van denzelven af te kunnen koomen; hij moest 
dan mede waar de Walvisch zwom; de andere floepen 
deeden wel hun best om hem te agterhaalen , maar dé 
Walvisch zwom fneller dan zij roeijen konden : de Kom- 
mandeur riep hem toe dat hij de lijn in ftukken zoude 
fnijden en zig in ’t water werpen; hij wilde het doen, 
maar hij kon zijn mes, dat dwarsch in Zijn zak ftak, ’er 
niet uit krijgen : tot drie maaien toe fchoot de Wal- 
visch naar den afgrond der zee, en tot drie maaien toé 
taoest Jacob deeze verfchriklijke reis mede doen , al- 
toos té paefd op den visch zittende, waarlijk een ijs- 
lijke toeftand , met zulk een monfterachtig dier naar 
de diepte des oceaans gefleept te worden ! Eindelijk 
gleed de harpoen, aan welken hij zig vasthield, omdat 
de lijn andeis zijn been kwetfte, los; hij kwam boven 
t i WZ* 
