DER ZOOGENDE DIEREN. 343 
dat Rijk. Dit volk , denkiijk op de kusten van Frank- 
rijk foorten van Walvisfchen gevangen hebbende, en 
ziende dat zij goede winst uitleverden, vervolgden dee- 
ze dieren hoe langer hoe verder noordwaarts en zonden 
in de voorgaande eeuw wel eens dertig fchepen op die 
vangst uit; zij (levenden naar de eilanden of kusten 
van den Noorder Oceaan, daar zij hunne traan -kooke- 
rijen opregteden , en geen fpek, maar traan t’huis brag. 
ten; zij kookten de traan ook wel in de fchepen. Zij 
vongen veel visch bij Ysland, de Noordfche kusten en 
Oud Groenland; maar de visch allengs noordlijker wij- 
kende, tot bij Spitsbergen, wierd de visfcherij gevaar* 
lijker voor ligte fchepen , zoo dat zij in de Straat Da- 
vis gongen visfchen ; naderhand de visfcherij tegens 
loopende, en de oorlog in het jaar 1744 ontftaande, 
zijn de Franfchen uitgefcheiden met visfchen. 
De Engelfche , Noormannen en Nederlanders kenden 
de Walvisfchen en het voordeel, dat dezelve opleverden, 
wel, door de visfchen, die van tijd tot tijd aan hunne 
kusten geftrand waren ; maar het aantasten van zulke 
groote zee-monfters kwam hun te gevaarlijk voor ; zij 
huurden dan eerlang Biscaaifche harpoeniers tot deeze 
visfcherij, en in het jaar 1711 wierd ’ereene Noordfche 
of Groenlandfche Maatfchappij met octrooi opgeregt ; 
men zettede toen de visfcherij omtrent Spitsbergen 
door, daar men traan -kookerijen opregtede, van welke 
eene, aan de Hollandfche baai, Smeerenburg genaamd en 
de voornaamfte Rapelplaats van de traan wierd. Da 
veelheid der traan, die daar gekookt wierd, was zoo 
Y 4 groot 
