DER zoogende dieren. 355 
faijftaan om den Walvisch te vangen, den buit met hem te 
zullen deeien; zij gongen dan niet hunne vaartuigen 
ter wederzijde van den Walvisch leggen, drijvende aldus 
met den vloed al dieper naar binnen , terwijl de Walvisch 
fteeds water blies en vreeslijk met zijnen ftaert lloeg; 
dit egter fchrikte den onverzaagden Abraham niet af, 
die met zijn mes, zoo diep hij kon, In den viscb Hak 
en het gat al laager naar den buik open fneed , zoo dat 
hij ’er met den arm tot den fchouder toe in wroetede. 
De Bergfcbe fchipper, ziende dat de Walvisch van die 
wond nog niet fcheen te Her ven , zeirie : wie weet of hij in 
drie dagen dood zal wezen, cn icbcidde ’er van af, doch 
Abraham antwoordde: Ik zal den visch niet vet haten al 
zoude ik hem nog drie dagen volgen, en bleef 'er met zijn 
zoon alleen bij. De visch had nu de groote dreg nog 
in het lijf, terwijl zij het touw, dat aan de dreg vast 
was , aan het jagt vastgemaakt hadden , zoo dat de 
visch het jagt, overal daar hij zwom, medcfleèpte , 
fchoon ook een der touwen van deeze dreg brak ; zoo 
dra de Walvisch wat ophield van voorttezwemmen palm- 
den zij bet touw in, en ftake en fneèdon zoo veel zij 
konden. 
Dus een paar uuren gétobt hebbende, kantelde de 
Walvisch eindelijk om met den buik om hoog; toen gaf 
Abraham hem een (teek met een mes in den buik, het 
.geen van dat gevolg was dat de Walvisch met zijn neus het 
roer van het jagt af, en den helmftok i» (lukken ftoo- 
tede, maakende tefFens zulk een geweld met fpartelen 
en (laan , dat onze twee fchippers niet wisten waar zig 
Z 2 te 
