DER ZOOGENDE DIEREN. 359 
« 
hevenheid. Zijne kleur is zwartachsig blaauw, van 
boven en van onderen wit. Zijn vleesch is ïood; hij 
heeft dik fpek , doch het geeft niet zoo veel traan als 
dat van den gewoonen Walvisch. 
Het voedzel van deeze foort van Walvisch beftaat in 
zalmen en andere visfehen, ais ook nautilusfen. Als 
hij vreeten wil, fpart hij zijne ontzagchelijke kaaken 
op en neemt de visfehen en het water in zijn bek , ter- 
wijl hij het laatlte door zijne blaas- gaten uith'aast; 
dit doet hij egter niet zoo fterk als de voorige foorten. 
Als hij onderduikt, zinkt hij fchuinsch neder en fteekt 
zijn’ ftaert boven witter; even zoo k-oomt hij ook we- 
der boven. Als de zee ftil is, rust hij dikwijls boven 
water als of hij fliep , en dan is het de gefchiktfte tijd 
cm hem aantevallen; het is een vreesachtig dkr; zijn 
ergfte vijand is de kleinoogige Cachelot , van welken 
ik hierna zal fpreeken. 
Het wijfjen werpt in het voorjaar een enkel jong , 
dat de moeder volgt , tot dat zij een volgend jong 
krijgt; het befchermt haar jong door met den ftaert te 
flaan naar dengefinen, die het aantast. In den winter 
onthoudt zig de Jupiter- visch diep in zee en in den 
zomer bezoekt hij de kusten en baaien. Hij woont in 
de Noord- Zee. 
In het jaar 17*3 wierd zoodanig een visch door een • 
walvisch- vanger gevangen; toen hij gekwetst wierd, 
was hij zeer kwaadaartig geweest en in plaats dat de gemee- 
ne Walvisfchen voor hunne vervolgers viugten, was 
Z 4 hi) ' 
