ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
101 
zaten op kluwens bijeen, het voorlichaam opgebogen, zich 
met de naschuivers en 2 of 4 buikpooten (zelden meer) 
vasthoudend. Werden zij gestoord, dan sloegen zij links en 
rechts, zooals ook Sphingiden-rupsen wel doen, echter nooit 
naar boven en beneden, gelijk sommige bladwesplarven. 
Op 29 April waren enkele exemplaren voor het eerst 
verveld. De beschrijving, toen gemaakt, luidde als volgt : 
Grondkleur bleekgroen, ook van den kop. Deze, direct na 
de vervelling effen groen, krijgt weldra aan eiken kant twee 
overlangsche zwarte strepen en een zwart driehoekje tusschen 
de beide kophelften in. Eene zwarte lijn loopt midden over 
den rug, over de verhooging op ring 1 1 heen, tot aan de 
staartklep. Verder tallooze zwarte stippen, behalve op de 
bovenzijde van den eersten ring (halsschild). Door het plaatse- 
lijk ontbreken der zwarte stippen ontstaan de lichtere, schuine 
zijdestrepen ; de plooi langs de kanten der borstringen is er 
mede vrij van en dientengevolge ook lichter. Borstpooten 
ongevlekt, iets geelachtig. 
Op 30 April teekcnde ik aan, dat de vervelde en onver- 
velde rupsen bijeenbleven op de met spinsel bekleede berke- 
takjes ; het was, alsof de vervelde op de anderen bleven 
wachten. Dit is vermoedelijk een zin tot gezelligheid, die 
een bezwaar vormt tegen het zich van de anderen, die nog 
op de vervelling zitten, afscheiden. Want, dat de vervelde 
exemplaren hongerig waren, bleek mij daaruit, dat een blaadje, 
dat bereikbaar werd gemaakt, terwijl zij toch bij de andere 
exemplaren bleven, gretig verslonden werd. Meer nog echter 
bleek de honger uit het feit, dat ik meermalen heb waar- 
genomen, dat de vervelde exemplaren van de onvervelde de 
ponten afknaagden ! De dieren stonden daarbij tegen elkander 
op, waarbij ik ook waarnam, dat de vervelde de monddeelen 
van den kop van de onvervelde beknaagden. Vele der 
exemplaren, die niet door de vervelling heenkwamen, misten 
een of meer borstpooten. 
Eerst op 2 Mei nam ik waar, dat enkele vervelde rupsen 
de andere, deels reeds gestorven, onvervelde verlaten hadden 
en zich naar versehe takjes begaven, waar zij allengs weder 
kolonies vormden. 
De tweede vervelling kwam bij de voorlijkste 
