ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
107 
de voortibia breeder van de pala, terwijl bovendien het 
vrouwelijke van mijn exemplaren door de uitpuilende oogen, 
die door den opstaanden achterrand van den kop verder 
van den voorkant van het borststuk staan, evenmin tot deze 
soort kan behooren. Verder heeft het wijfje uit de Deeler- 
wasch de typische uitholling van den kop, waarnaar de 
soort den naam van cavifrons gekregen heeft. Deze uit- 
holling komt bij de andere Corixa- soorten alleen bij de 
mannetjes voor ( propinqua Fieb. vormt ook een uitzondering). 
Met carinata heeft cavifrons gemeen : de donkere vlek op 
den vertex capitis, terwijl deze twee soorten zich van ger- 
mari Fieb. (zonder-) en propinqua FlEB. (met uitpuilende 
oogen) onderscheiden, doordat deze twee laatsten het geel 
veel meer ontwikkeld hebben. 
Daar niet te voorspellen valt, of de andere soorten van 
deze groep ook niet bij ons zullen gevonden worden, geef 
ik van de vier tot deze groep behoorende Corixa- soorten 
de korte karakteristiek met synonymie en plaatsen van 
herkomst, grootendeels naar Puton. 
Subgenus Glaenocorixa (Thoms.). 
Mannetje met een lange aan de basis licht verbreede 
spoor aan het uiteinde van de pala. (Deze spoor ont- 
breekt bij de overige subgenera ; bij Macrocorixa is 
daar ter plaatse alleen een groep borstelharen aan- 
wezig, die aan een spoor doen denken). Pronotum 
lang, met een middelkiel, die zich naar achteren tot 
over het midden uitstrekt. 
I (4) Oogen niet uitpuilend, den achterrand van den kop 
bijna bereikend. (Oshanin in zijn Katalog der 
paläarktischen Hemipteren, 1912, rekent 
deze groep tot het subgenus Arctocorixa Wall.), dat 
de meeste Corixa' s omvat. 
2 (3) Borst en de zijden daarvan grootendeels zwart, 
evenals de coxae en de eerste vier sternieten 
van het abdomen. Pronotum met 10 — 12 zwarte 
dwarsbanden : 
Gl. carinata Sahlb. (cognata Fieb. ; sharpi 
Dgl. & Sc.). 
