208 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
492 bis . Oxypoda procerula Mannh. ( obscura Kr.). Eene 
aan O. longiuscula Grav. (bij Reitter heet deze : elongatula 
AubÉ = longiuscula Er., non Grav.) naverwante soort, welke 
terzelfder plaatse als laatstgenoemde schijnt voor te komen. 
Ik bezit exemplaren uit Hillegersberg, Kolhorn in N. -Holland 
(ex coll. Dixon) en Steyl (Limb.). Beide soorten onderscheiden 
zich in hoofdzaak aldus: 
Halsschild ternauwernood zoo breed als de dekschilden. 
Dekschilden ongeveer 1 / s langer dan het halsschild. 
Sprieten opvallend lang, nagenoeg tot aan het uiteinde 
der dekschilden reikend ; het eindlid groot, bij het cf dui- 
delijk langer dan -, bij het $ ongeveer even lang als 
de beide voorafgaande leedjes te samen. Lengte 3 — 3.3 
mM elongatula AubÉ. 
Halsschild aan de zijden meer afgerond, opvallend 
breeder dan de dekschilden; deze even lang als het hals- 
schild. De sprieten zijn opvallend korter, reiken slechts 
tot aan het midden der dekschilden ; ook is het eindlid 
korter dan bij de vorige soort. Achterlijf met meer parallele 
zijden. Lengte 3 —3.3 mM. . . . procerula Mannh. 
735. Tachyporus pusillus Grav. Totaal zwarte exemplaren, 
bij welke hoogstens nog iets van den lichteren zijrand van 
halsschild en dekschilden te bemerken is, zijn a. Satanas 
Luze ; met het type. 
1 1 59 ter - Euconnus nanus Schaum. Frater RüSCHKAMP S. J. 
ving bij Valkenburg, April, uit mos, één enkel exemplaar, dat 
mij, met mijn dank, voor mijne collectie aangeboden werd. 
Het exemplaar is pekbruin met roodbruin halsschild. 
I472 bis . Cryptophagus populi ?AYK. Mr. D. UyttenbüOGAART 
ontving van Dr. VAN DER SlEen een exemplaar, dat in de 
Lutte bij Denekamp gevangen werd ; waarschijnlijk kwam 
het uit een oude, omgevallen populier; het werd, met mijn 
dank, voor mijne collectie bestemd. 
Het exemplaar vertoont op de beide dekschilden een slechts 
weinig ontwikkelde, donkere veeg. Deze veeg kan wat meer 
uitgebreid zijn; bij het type (niet inl.) zoozeer, dat de dek- 
schilden grootendeels zwart zijn, welke kleur noch de basis 
noch den top bereikt en langs den zijrand een tamelijk 
breede roestroode strook overlaat. Bij a. grandis Kraatz 
