ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
211 
licht groenachtig bruin en daar ongeteekend. Bij nadere 
beschouwing blijkt de grondkleur der bovenzijde iets rood- 
achtig lichtbruin te zijn, met fijne, zwartachtige marmering. 
Bovendien ontwaart men dan (bij zwakke vergrooting), dat 
de drie ruglijnen nog eenigszins als meer of minder aan- 
eengeregen, witte, of althans lichte stipjes te onderscheiden 
zijn, die zijdelings donker door de marmering ingesloten 
zijn. Voor ’t ongewapend oog lijkt daardoor althans de 
middellijn op eene slechts even zichtbare lijn, die iets 
donkerder dan de omgeving is. Rug en buik zijn duidelijk 
gescheiden ; de scheiding loopt onder het prothoracale 
stigma, door de eerste twee abdominale stigmata, en boven 
de vijf volgende, doch dan weder onder het laatste stigma. 
De grens is iets lichter, iets witter dan de buik, en met 
eenigen goeden wil, zou men van eene eenigszins roseachtige 
langsstreep onder die grens kunnen gewagen. Niet alle 
exemplaren zijn gelijk van kleur ; het bruin van den rug 
valt soms eenigermate in het groenachtige; zulke exemplaren 
verschillen minder van het jeugdkleed, dat groen is, dan de 
meer roseachtig bruine. Opvallend is, dat bij de meeste 
exemplaren de staartklep donkerder is dan de rest van het 
lichaam; was dat bij allen het geval, dan ware dat een 
bruikbaar specifiek kenmerk. Alle pooten hebben ongeveer 
de kleur van den buik; de thoracale pooten zijn iets bruiner. 
Stigmata zwart gerand, van binnen vrijwel gelijk van kleur 
met de omgeving. Men ziet, dat de kenmerken vrij vaag 
zijn, doch het geheele dier heeft ook niets opvallends aan 
zich en is dus- moeilijk te karakteriseeren. 
Deze soort is in Nederland zeldzaam ; zij werd, voor zoover 
mij bekend is, tot nog toe alleen te Cuyk, Apeldoorn, 
Nijmegen en Putten waargenomen. In September 1918 vond 
ik op laatstgenoemde plaats meerdere exemplaren van den 
vlinder op smeer; de eerste twee op 4 September, de laatste 
op 22 September. Van enkele dezer exemplaren verkreeg 
ik eier en, die den gewonen geribden Noctuïden-vorm 
hadden. De kleur daarvan was eerst effen lichtgeel. Na 
eenige dagen ontwikkelden zich eene bruine vlek op den 
top en een onregelmatige bruine band om het midden ; 
gelijktijdig werd de grondkleur minder geel, ten slotte in 
