214 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
opgesomde gevallen niet, daar ter plaatse overal overvloed 
van „lage planten”, ook paardebloem, op den bodem groeide. 
Door zich te laten vallen, of aan een spinseldraad te laten 
zakken (’t meest waarschijnlijke), dan wel door langs takken 
en stam naar beneden te kruipen, waren de jonge diertjes 
verzekerd, weldra te midden van voor voedsel geschikte 
planten te vertoeven. 
Een ander geval deed zich in Juni 1918 voor. In een jong 
bosch vond ik op een blad van een jongen Amerikaanschen 
eik ( Quer eus rubra) een schooltje eieren, die ik als die van 
Macrothylacia rubi L. herkende. Het blad bevond zich 
ongeveer 3 meter van den beganen grond. Op 27 Juni 
kwamen de jonge rupsjes uit en was genoemde soort 
reeds dadelijk bij het uitkomen met zekerheid te herkennen. 
Bladeren van den Amerikaanschen eik wilden de diertjes 
niet nuttigen. Daar heide ( Calluna vulgaris ), het gewone 
voedsel dezer rups, op de vindplaats in overvloed groeide, 
had ook hier de moedervlinder de eieren zoo geplaatst, dat 
de voedselplant onmiddellijk binnen het bereik van haar 
nakroost was, indien dat zich slechts op de een of andere 
wijze naar beneden beliefde te begeven, wat zeker ook zou ge- 
beurd zijn, als ik de eieren niet medegenomen had. Hier gold het 
eene uitzondering; want als regel vindt men de eieren dezer 
species in hoopjes van matigen omvang op de Calluna- takjes. 
Ten slotte wil ik nog vermelden, dat ik in 1917 op de 
buitenzijde van een houten koepeltje witte eieren ontdekte, 
welke ik als die van Phalera bucephala L. meenden te 
mogen determineeren. Deze eieren bevonden zich dus op 
een voorwerp, dat niet voor voedsel in aanmerking kwam. 
In de onmiddellijke omgeving van den koepel groeide echter 
eikenhakhout ( Quercus robiir) in overvloed, zoodat het den 
jongen rupsjes zeer gemakkelijk was, het voedsel te bereiken. 
Eenige medegenomen eieren, die uitkwamen, bevestigden mijne 
determinatie. Hier had dus de moedervlinder op een dood voor- 
werp, doch vlak bij het voedsel, de eieren gedeponeerd. 
J. Th. Oudemans. 
