262 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
dadelijk herkende als het o' eener Schizocera- soort, vanwege 
de schijnbaar dubbele antennen. Het derde (laatste) antenne- 
lid draagt hier n.l. bij het o' een uitsteeksel, dat ongeveer 
evenlang is als dat derde lid zelf, waarmede het parallel 
loopt. Bij den eersten oogopslag zou men meenen, dat het 
dier vier antvnnen heeft. 
Twee dagen later vond ik een tweede mannetje en vervol- 
gens, dagelijks de plek doorzoekende, nog twee wijfjes. 
De soort liet zich met Enslin’s standaardwerk gemakkelijk 
als Schizocera geminata Gmel determineeren. 
Volgens Bkischke, „Beobachtungen über die Arten 
der Blatt- und Holzwespen”, p. 323 (of 123 onderaan 
de pagina), leeft de larve van Schizocera geminata L. op 
Rosa canina, in welker dunne twijgjes de eieren gelegd worden. 
Een en ander wordt door hem op Taf. VIII, fig. 8, afgebeeld. 
CAMERON, „British phytophagous Hymenoptera”, 
Vol. Ill, p. 68, zegt: „The larva is reported to feed on 
Rnmex acutus" . Hoe hij daaraan komt, deelt hij niet mede. 
Daarentegen citeert hij de eveneens door mij aangehaalde 
opmerkingen en afbeeldingen van Brischke achter de be- 
schrijving der tweede Britsche soort, Schizocera furcata 
VlLL., wat zeker niet juist is. 
Ook BRISCHKE echter vermeldt, dat de door ZaDDACH 
beschrevene geminata niet dezelfde is als de zijne, waar- 
achter hij L. als auteur plaatst. Dit houde men in het oog, 
daar Enslin als auteursnaam Gmel. bezigt. 
Daar op de vindplaats zoowel wilde roosjes als eene 
zuringsoort groeiden, heb ik beide planten aan een der 
wijfjes voorgezet ; het kwam echter niet tot eierleggen. 
Wellicht, dat nauwkeurig zoeken mij de larven op ééne van 
beide plantensoorten doet vinden. 
Enslin, „Die Tenthredinoidea Mitteleuropas” 
verdeelt Schizocera nog in twee genera, n.l. Schizocera Lep. 
en Aprosthema Kn\V„ waartusschen het onderscheid echter 
zeer gering is. De tot deze genera behoorende soorten zijn 
alle zeldzame dieren. Schizocera telt 2 middeleuropeesche 
soorten ( S . furcata VlLL. en V. geminata Gmel.), Aprosthema 
niet minder dan 21, waaronder onze tarda KlG. ENSLIN 
zelf opmerkt, dat het genus Aprosthema nog onvoldoende 
