ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
271 
door Dr. NORMAN H. Joy (E n t. Monthly Mag. Lond. 
1914), Dr. D. Sharp (l.c. 1919) en J. Sainte Claire Deville 
(Bull. Soc. Ent. Fr. 1919 no. 1 3) als eene goede soort aan- 
gemerkt. De laatstgenoemde auteur onderscheidt de drie 
inlandsche soorten aldus: 
1. Achterrand van het halsschild aan weerszijden duidelijk 
uitgebogen; de achterhoeken scherper aangeduid, hetzij 
recht, of wat spitser. Het spitse uiteinde van het meso- 
sternum ') tusschen de middelcoxae duidelijk ontwikkeld, 
met opgerichte randen, op den bodem gestreept en ge- 
woonlijk met eene kielvormige middellijn. De achterote 
roodgele vlekken op de dekschilden, wanneer deze zicht- 
baar zijn, niet door een zwarten naadband gescheiden. 
Zijranden van halsschild en dekschilden bijna altijd 
geelachtig. Bij het is de middellob van den penis 
(edeagus!) lancetvormig, aan den top afgeknot, met den 
buitenrand iets naar onderen gebogen ; parameren sterk 
ontwikkeld, naar achteren slechts weinig versmald en 
afgeknot, de middellob op de wijze van de kelkkafjes 
(glumae) bij de Grctmineeën omsluitende. Lengte 3 l) * * 4 / 5 — 5 
mm. Terwijl bij a. marginatum F. de dekschilden onge- 
vlekt zijn, maar met lichten toprand, zijn dezen bij 
a. Daltoni Steph. totaal zwart, zonder lichten toprand 
bipustulatum F. 
Achterrand van het halsschild, aan weerszijden, ter- 
nauwernood uitgebogen, de achterhoeken stomp, althans 
zeer weinig scherp aangeduid. Het spitse uiteinde van 
het mesosternum kort, vlak en gewoonlijk geheel effen. 
De achterste roodgele vlekken op de dekschilden door 
een zwarten naadband gescheiden ....... 2 
2. Zijranden van het halsschild nagenoeg altijd zwart De 
voorste vlekken op de dekschilden nagenoeg altijd don- 
kerrood, slecht begrensd, gewoonlijk weinig duidelijk 
l) Door Rey wordt dit gedeelte met den naam van „flèche” (als 
’t ware een pijlpunt!) bestempeld; het is de voortzetting, in ’t midden, 
van den top van het mesosternum, welk gedeelte tusschen de middel- 
coxae uitsteekt en dezen over een deel van de lengte vaneen scheidt; 
voor de helft door de mesosternale kiel bedekt, volgt zij op deze en blijft 
in hetzelfde niveau als de middelcoxae. 
