ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
'299 
spreken om zich aan elkaar verstaanbaar te maken. De 
zwermers waren zoo goed als alle mannetjes. De wijfjes 
zitten rustig in de dennetjes, ligusters, of populieren, en 
laten zich het hof maken. Slechts enkele wijfjes ving ik 
rondvliegend. 
Geitenmelkers en groote vleermuizen maakten ijverig op 
de rondzwermende kevers jacht en overdag kon men overal 
de dekschilden en thoraxen der gesneuvelden vinden. De 
afgebeten thoraxen, die ik vond, waren uitsluitend van 
mannetjes. • 
Onder de honderden exemplaren, die door mijn handen 
gingen, behoorde slechts één tot de bruine variëteit, terwijl 
ik de dekschilden van een tweede exemplaar vond. Ik heb 
mij afgevraagd, waarom de bruine variëteit hier zoo zeldzaam, 
in andere streken (bijv. Hongarije) weer het gewone type is. 
Mogelijk hangt dat met den aard der flora samen. Immers, 
ik overtuigde mij ervan, welk een goed geslaagde camouflage 
de witte teekening op de zwarte dekschilden te midden der 
duinflora vormt. Het dier wordt daardoor optisch in stukjes 
gebroken en dientengevolge bijna onzichtbaar. 
Ik overtuigde mij ervan, dat de bruine variëteit in dezelfde 
omgeving optisch een geheel anderen indruk geeft. De 
volgende proef, met kinderen genomen (die zeer veel belang 
in deze groote kevers stellen) is daarvan een bewijs. 
Ik liet hen eerst de kevers zien, in mijn doosjes opgeprikt, 
zoowel de zwarte als het bruine exemplaar Daarna plaatste 
ik eenige dieren in hun natuurlijke omgeving en liet er de 
kinderen een voor een naar zoeken. Het bruine exemplaar 
werd steeds bijna onmiddellijk gevonden, de zwarte eerst na 
lang zoeken, soms in het geheel niet. Een tweede proef is 
de volgende. Op onze eettafel stond, als versiering, een platte 
schaal met vochtig zand, waarin bloeiende thijm, takjes 
liguster, enz., gestoken waren. Plaatste ik daarop eenige 
zwarte Julikevers, dan werden deze door de aanzittenden 
niet opgemerkt; toen ik er daarentegen de bruine onbemerkt 
op geplaatst had, zeiden dadelijk twee der aanwezigen, toen zij 
aan tafel gingen zitten, tegelijk: ,,Hé, kijk, daar zit een Juli- 
kever!” Mijzelf viel het op, dat de zwarte exemplaren op 
het oogenblik, waarop ik ze in hun natuurlijke omgeving 
