334 
ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
toen van waarneembare schade nog niets te bemerken 
viel. 
4. Spoelvormige, dikwandige, zijdeachtige, gele sluipwesp- 
cocons. Dat dit parasieten van Panolis zijn, bleek daaruit, 
dat aan vele cocons de herkenbare huid der Panolis- 
rups nog vastkleefde. Zéér talrijk. De cocons bleken 
later tot de Braconide Meteorus albiditarsus CURT. a ) te 
behopren. 
5. Dezelfde soort cocons, doch ledig. Zij waren of op 
onregelmatige wijze geopend, of er was een rond 
gaatje aan de eene pool. Het eerste wijst waarschijnlijk 
op uitvreten door roofinsecten, het laatste op normaal 
uitkomen. Dit laatste zou dan in 1918 geschied moeten 
zijn en dus ook weer wijzen op het voorkomen van 
rupsen in 1917. Het aantal dezer ledige cocons was 
echter gering. 
6. Langwerpige, stevige, zwarte sluipwespcocons. Deze 
bleken later tot de Ichneumonide Banchus femoralis 
THOMS, te behooren. Het aantal was niet groot en 
enkele cocons waren uitgevreten. 
7. Sluipvlieg-puparia in zeer groot aantal. Behoudens een 
paar kleine puparia van eene andere soort, bleken later 
allen tot Panzeria rudis Fall, te behooren. 2 ) 
8. Zeer veel groene blad wesplar ven, tot Acafitholyda (Lyda, 
Pamphilius) erythrocephala L. behoorende Zeer uiteen- 
loopend in grootte (sexeverschil). Behalve onder het 
mosdek, bevinden deze larven zich soms aanmerkelijk 
dieper in den grond. Het is mij gebleken, dat zij soms 
tweemaal (ook wel driemaal ?) overwinteren alvorens te 
verpoppen. 
9. Groene bladwesppoppen, eveneens tot Acafitholyda ery- 
throcephala L. behoorend. De tijd, dat de larven zich 
gaan verpoppen (begin Maart), was dus juist aangebroken. 
10. Dunwandige sluipwespcocons; aan vele dezer cocons 
kleeft nog de larvehuid eener Acafitholyda erythrocephala , 
De Heer Smits van Bürgst was zoo welwillend, de in deze mede- 
deeling genoemde parasitische Hymenoptera te determineeren, waarvoor 
ik hem hierbij mijne erkentelijkheid betuig. 
5 ) Determinatie van Prof. DE Meijere. 
