ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
343 
plaren uit Voralberg stond. Deze soort en L. germanus L. 
werden wel eens met elkaar verwisseld ; zoo is ook de be- 
schrijving van carinaerostris Gyll. (nee KiiSTER) in l.c. als 
vorm van germanus niet juist, daar zij doelt op de hier als 
nieuw vermelde soort uit (?) Nederland ; carinaerostris Gyll., 
nee KüST. is synoniem met germanus, geen afwijking 
ervan. Uit Westfalen wordt carinaerostris KüST. (wanneer 
het niet carinaerostris Gyll. = ger matins L. zou zijn) opge- 
geven, waar zij langs de Ruhr, tegen den avond, op Petasites 
officinalis Mnch. zou voorkomen ; hetzelfde ook bij Tilff in 
België (l.c. noot 1 )). 
Beide soorten zijn aldus te onderscheiden: 
— Basis der dekschilden recht afgesneden, de schouders 
niet hoekig uitstekende. Halsschild aan de zijden tot 
aan de basis geel behaard, zonder beharing daartusschen 
aan de basis. Grooter en slanker dan germanus. Lengte 
17 — 21 mm glabrirostns KüST. 1 ) 
— Basis der dekschilden, te zamen, flauw uitgerand, de 
schouderhoeken stomp uitpuilende. Halsschild aan de 
basis met volledig geel behaarden rand, of slechts in 
het midden kort onderbroken. Deze soort is korter en 
meer gedrongen en reeds daardoor op het eerste gezicht 
te herkennen . germanus L. 
293Ó bis . Gymnetron squamicolle Reitt. ( beccabungae Gerh., 
non L. et Bris.). Eene van G. bcccabungae L. duidelijk te 
onderscheiden soort, wat door KüNNEMANN (in: Entom. Blatt. 
14 Jahrg. 1918) in eene studie ,,zu Gymnetron beccabungae L. 
und squamicolle Reitt.” duidelijk uiteengezet wordt. Volgens 
HUBENTHAL is squamicolle REITT. synoniem met beccabungae 
L., Germ., Schönh en zou G. beccabungae Reitt. en in 
Cat. Col. Eur. 1906 wederom veronicae Germ, moeten 
heeten, wat m.i. eene onjuiste opvatting is. Dat squamicolle 
Reitt. zou duiden op volmaakt zuivere exemplaren van 
beccabungae L., is niet aannemelijk; onder de honderden, 
!) Vreemd is het, (wat Reitter in zijne Fauna Germanica V 
zegt van L. germanus L. „Vorzüglich in Gebirgsgegenden” en van L. 
glabrirostris Küst. „Unsere häufigste Art, aber nicht gemein”. Eerst- 
genoemde is in Limburg niet zeldzaam en werd o. a. in aanspoelsel van 
de Maas (Steyl), in groot aantal, aangetroffen; ook geheel roode (imma- 
ture!) exemplaren. 
