ENTOMOLOGISCHE BERICHTEN. 
357 
ruimte slechts met ééne enkele stippelrij. Lengte 3 */ 2 — 4 
mm 2 
2. Op de onderzijde zijn de zijden van den thorax en van 
het achterlijf spaarzaam-, de epimeren van den mesothorax, 
de episternen van den metathorax en de laatste drie 
sternieten veel dichter en lichter, derhalve zeer opvallend, 
beschubd; daarentegen blijven de eerste twee lange 
sternieten nagenoeg kaal. Met pilistrata. maar minder 
zeldzaam T-album L. 
Op de onderzijde zijn de geheele zijden van den thorax 
en van het achterlijf dicht wit beschubd; de episternen 
van den metathorax en de epimeren van den mesothorax 
gewoonlijk dichter beschubd en lichter gekleurd. Deze 
is meer algemeen dan het type . . . var. pusio Boh. 
Den Haag. Ed. Everts. 
Hans Gebien, Käfer aus der Familie Tenebrionidae, 
gesammelt auf der „Hamburger deutsch-südwest- 
afrikanischen Studienreise”. Abh. Gebiet d. Aus- 
landskunde. Bd. 5, 1920. S. I — 168, 2 Taf., 69 Textfig. 
Aan deze zeer belangrijke verhandeling van den uitste- 
kenden kenner der Tenebrionidae ligt ten grondslag het 
materiaal, dat door Prof. MlCHAELSEN in het voormalige 
Duitsch-Zuidwest-Afrika bijeengebracht werd. Hoewel hoofd- 
zakelijk van systematischen aard, bevatten de eerste hoofd- 
stukken toch velerlei, waarvoor meer algemeene belang- 
stelling verwacht mag worden. Wat het karakter der betref- 
fende Tenebrionidenfauna aangaat, wordt eene tegenstelling 
gemaakt tusschen de duinfauna en die van het steppen- en 
grasgebied. Vooral bij de eerste vertoonen zich een aantal 
opmerkelijke aanpassingen : lichte kleur tot sneewwit toe, 
lange pooten en lange klauwen, belangrijk voor de voort- 
beweging op het losse zand, sterke versmelting van het 
chitineskelet, tegen het uitdrogen. Daarentegen is in het 
steppengebied geen enkele licht gekleurd, en bijna allen 
hebben klauwen van gewone lengte. Vele ervan zijn sterke 
gravers en vertoonen dientengevolge dikwijls verschijnselen 
van slijtage aan de pooten. De schrijver maakt hier eene 
