DE NATUURLYRE HISTORIE. 
Het is in de lente dat zy malkanderen zoeken, en zy werpen in ’t begin 
van den zomer; men heeft my dikwils de moeder en de jongen in de. maand, 
van juny gebragt; die jongen • zyn gemeenlyk drie of vier in getal, en zora- 
tyds vyf; zy zyn, in dien vroegften tyd, wit, en men ziet op hun vel alleen - 
iyk den eerden oorfprong der fteekels : ik heb gepoogd eenigen daar van op te 
brengen , en ik heb , ten dien einde , verfcheidenmaalen de moeder met haiar 
krooll , in een ton laaten zetten , en een goeden voorraad van fpyze daar by 
doen plaatfen ; maar de moeder , in plaats van de kleine eegels te zoogen , 
heeft hen den een na den anderen opgevreeten : het was geen gebrek aan 
voedzel, dat haar drong, want zy dt vleefch, brood, zemelen, vrugten, ea- 
men zou zig nooit verbeeld hebben, dat een dier zo traag, zo log, waar aan 
niets dan de vryheid ontbrak, zo uiterfl gemelyk.en kwaadaartig kon worden 
enkel omdat het gevangen zat; de eegel is inderdaad kwaadaartig, en op de- 
zelfde wyze als de aap; op zekeren dag floop ’er een in de keuken, opende, 
een klein braadpannetje, haalde daar het vleefch uit, en deedt ’er zyne v’ui- 
ligheid in : ik heb mannetjes en wyfjes by malkander in een kamer gehouden 
zy zyn in ’t leeven gebleeven, maar zy hebben niet gekoppeld: ik heb ’er ver- 
fcheiden in myne tuinen vry gclaaten, zy doen daar weinig kwaad, en men. 
kan nauwelyks. bemerken, dat zy ’er hun verblyf in houden; zy leeven van 
afgevallen vrugten ; zy wroeten met den neus tot eene kleine diepte in den 
grond; zy eeten kévers, torren, krekels, wormen, en eenige wortels; zy. 
zyn ook zeer greet^ naar vleefch, en eeten het gekookt of rauw. 
Men vindt hen dikwils in ’t veld, in de boflehen, onder de ftammen van 
ondt boomen, ook in de klooven der rotfen, en vooral onder hoopen fteen 
die op het land of in de wyngaarden liggen; ik geloof niet dat zy de boomen 
beklimmen, gelyk de Natuuronderzoekers zeggen (^); noch ook, datzy zis. 
van hunne ftekels bedienen, om vrugten of druiven weg te voeren; het S 
met den bek, dat z-y aanvatten wat zy willen hebben,, en fchoon ’er eene. 
menigte in onze bolTchen zyn, hebben wy hen egter nooit op de boomen ge- 
zien : zy houden zig altoos aan den voet , in een gat of onder de mos • zv 
komen uit de Ichuilplaats niet te .voorfchyn zo lang het dag is, maar- zy loo- 
pen, of liever zy gaan, den geheelen nagt; zy komen zelden digt by de hui' 
zen, zy verkiezen de hooge en drooge plaatfen, fchoon men hen zomtvds 
ook in de weiden vindt: men vangt hen met de hand, zy vlugten niet zv 
verdedigen zig met, ’t zy met de voeten, ’t zy met de tanden, maar zy’rol- 
len zig , zodra men hen aanraakt , als een bal in malkander , en om hen te 
noodzaaken van zig los te maaken en uit te fpreiden , moet men hen in ’t 
water werpen. 
Zy flaapeii^es winters; dus zou de voorraad, welken men zegt, dat zv 
des zomers opleggen , hen niet te pas komen : zy eeten niet veel en kunnen 
zig vry lang van voedzel onthouden ; zy hebben koud bloed , tennaaftenbv zo 
als de. andere dieren , die in den winter flaapen; hun vleefch is niet goed om 
te eeten , ejt hun vel, daar men tegeftwoordig geen gebruik- van maakt dien- 
de voormaals tot klcerhorllels-, en hekels om den hennip door te haaien. 
