DE N A T U U R t. Y K E HISTORIE, 
deraardfche gangen zyn ftevig, en vaftgeflaagen , om niet in te ftorten, {trek- 
ken zig tot twaalf of vyftien fchreeden uit , en loopen allen , als ilraalen uit het 
niiddelpunt naar den omtrek eens cirkels , op het heuveltje of het hoofdver- 
blyf uit-; men vindt in dezelve , zo wel als onder het gewelf, overblyfzels of 
afval van tyloozen-boUen , die waarfchynlyk het eerfte voedzel uitmaaken , dat 
zy aan haare jongen geeft. 
Men ziet uit alle deze fchikkingen , dat de mol zig nooit op een grooten 
afftand' van haare woonplaats verwydert , en dat de eenvoudigfte en zekerfte 
wyze om haar met haare jongen te vangen is, rondom die woonplaats eene 
kleine loopgraaf te maaken, die dezelve geheel omringt, en alle gemeenfehap 
der onderfcheidene kanaalen affnydt; maar dewyl de mol op het minfte gerugt 
wegvliedt en haare jongen poogt mede te neemen , zo dienen ’er drie of vier 
raenfehen klaar te ftaan , die , gezamentlyk met de %ade werkende , den ger 
heelen hoop te gelyk opneemen , of in een oogenblik eene loopgrave rondom 
dezelve maaken , en die haar vervolgens vatten , of aan de uitgangen waar- 
neemen. 
Zommige Schryvers (p) hebben verkeerdelyk gezegd, dat de mol en de das 
den geheelen winter door Haapen zonder voedzel te gebruiken de das , gelyk 
wy gezegd hebben (c), komt inden winter, zo weids in den zomer, uit haar 
hol, om haar onderhoud te zoeken, en men kan dit met zyne oogen zien uit 
de fpooren , welken zy op de fneeuw agterlaat ; de mol llaapt zo weinig , ge- 
duurende den geheelen winter , dat zy in dat faifoen , even als in den zo- 
mer, de aarde opwroet; en dat de landlieden een {preekwoord, of ftelregel,. 
hebben. De mollen wroeten , de dooy is nahy. Zy zoeken inderdaad de warm- 
ile plaatfen de Tuinlieden vangen haar dikwils rondom hunne broeibedden in 
de maanden van december, january, en february. 
De mol wordt nauwelyks elders dan in beteelde landen gevonden ; daar zyn 
’er geene in de dorre woeftynen noch in de koude klimaaten, alwaar de aarde 
geduurende het grootfte gedeelte van ’t jaar bevroozen is. Het dier , ’t wellc 
men Siberifche mol genoemd heeft (J), ’t welk groen en goudgeelhair heeft,, 
is van eene verfchihende foort van onze mollen , welke men niet overvloedig 
vindt , dan van Zweeden (J ) , tot in Barbarije (^ ƒ ) ; want het ftilzwygen der 
Rcisbefchryvers doet ons vermoeden , dat zy in de heetere khmaaten niet ge- 
vonden worden: die van Amerika zyn ook verfchillende , de Virginifche mol. 
(g ) is evenwel vry gelyk aan de onze , uitgezonderd de kleur van ’t hair , 
die met donker purper gemengd is ; maar de roode Amerikaanfche mol (/:>) , 
is een ander dier: daar zyn flegts twee of drie verfcheidenheden in de gemecr 
Qi) Urfus , meles, Erinaccus, Talpa, EéfpertiUo, per hyemem doTiniunt ahjlemii. Likmsj 
Fauna Suecica, Stockholnii» 1746. pag. 8. 
(0 Zie het Artikel van de Das, Vil Deel van dit Werk, blz- 68.. 
(d) Alb. Seba Aiull. 1734. Fol, I. pag. 5. 
ie) Linn*i Faun. Suecic. Stoekholm 1746. pag. 7 - 
if) Voyages du Dr. Shaw, Amlh 1743. Tom. L pag> 322 '* 
(g-j Alb. Seba , Vol. I. pag. 5. 
(i) Idem, ibidem. 
