BESCHRYVING DER VLE DERMUIZEN. 85 
Daar was boven het agterhoofd des kops van het geraamte van de vleder- 
inuis een punt , gefonneerd door den famenloop van drie randen , waarvan de 
eene zig uitftrekte op de kruin van ’t hoofd, en de andere op de zyden van 
het agterhoofdsbeen ; de oogputten eindigden van voren in het jukbeen ; zy 
maakten flegts een klein gedeelte uit van eene groote opening , van buiten ge- 
flooten door den boog, dien de uitlleekzels van het jukbeen en van het flaap- 
been door hunne vereeniging maakten : de eigenlyke neusbeenderen ftrekten 
zig veel minder voorwaards uit dan het bovenft kaakbeen , dat ook minder 
uitl\)rong dan het onderft. 
De tapden waren ten getale van agt-cn dertig, agttien in het bovenft kaak- 
been , en twintig in het onderft : daar waren zes fnytanden in het onderft 
kaakbeen , die breed en ten naaftenby aan malkanderen gelyk waren , en flegts 
vier in het bovenft, aan weerszyden twee : de twee eerfte ftonden omtrent ee- 
ne lyn van malkanderen af; die vier tanden eindigden in een punt ; de fny- 
tanden van het onderft kaakbeen waren als in twee kwabben verdeeld , die 
hen de gedaante van een hart gaven : yder kaakbeen hadt twee hondstanden ; 
die van boven waren langer dan de onderfte , en agter gcplaatft , wanneer de 
mond geflooten was: de boven bakta-nden waren ten getale van zes aan weers- 
kanten; de eerfte hadt flegts eene punt, de tvveïde was zo klein, en ver- 
toonde zig zo weinig , dat men hem nauwelyks bemerkte , en dat hy een ydel 
boven zig liet tuffcheii den eerilen en den derden tand : die laatfte was zeer 
breed aan de bafis, en hadt een lange punt, op zyn voorfte gedeelte ge- 
plaatft ; de drie andere tanden hadden elk verfcheiden punten : daar waren 
aan weerskanten van het onderft kaakbeen zes tanden verder dan de hondstan- 
den ; de drie eerften hadden maar één punt ; de derde was langer dan de eer- 
fte en de tweede; de drie laatften hadden verfcheiden punten, maar zy wa- 
ren minder breed dan de bovenile ; ook vielen deze , wanneer de mond ge- 
flooten was, van buiten over de onderfte tanden heen. 
Het doornagtig uitfteekzel van het tweede nek-wervelbcen was breed en 
verheven ; men zag ’er niets van op de vyf eerfte wervelbeenderen : daar wa- 
ren elf rug-vvervelbeendcren cn elf ribben, zes waare en vyf vallche; de 
doornagtige uitlleekzels der eerfte en der laatfte wervelbeenderen waren dui- 
delyk , de andere wervelbeenderen hadden ’cr geen ; het borftbeen beftonde 
fiegts uit twee beenderen; het eerfte was het min!tl:uig m;var het breedft; het 
hadt twee lange en breede takken , die zig fchuiiifch van buiten en van vo- 
ren uitftrekten, en die zig met de fleutclbcenderen cn de eerfte ribbe aan 
'veerskanten geledigdcn : de geleding der tweede ribben was tiifichen het eer- 
Ee en tweede been van het borftbeen; de derde, vierde, vyflc, cn zesde, 
ribben geledigden zig met het midcieifte gedeelte van het tweede been, ’t 
Welk zig nog twee lynen verder dan de zesde ribben uitftrekte , cn dat aan 
zyn agterft einde breeder was dan aan ’t overige zyner uitgeftrektheid. 
Daar waren flegts vyf lenden wervelbeenderen ; hunne uitlleekzels warm 
zeer kort; het heiligbeen fcheen te beftaan uit vier valfchc wervelbeenderen, 
en daar waren ’er in den ftaaitmaar tien, waar van het laatft de minfte , cn liet 
^sde de meefte, lengte liadt; het voorfte gedceke van het heupbeen 
L a 
