94 
de natuurlyke historie, 
ne gaten fteiven; doch miffchien is het ook niet de langere aanhoirding, maar 
de meerdere gcftrengheid , van de koude die hen doet omkomen want zo 
men hen voor eene llerke voril bloot legt, fterven zy in korten tyd’ hetgeen 
my zou doen denken , dat het niet het al te groot verhes van zelfftandigheid 
is , waardoor zy in zwaare winters orakonien , maar dat dit meer aan de al te 
ftr^ge koude moet toegefchreeven worden , is , dat zy in den herfll: ten ui- 
terften vetzyn, en dat zy het nog zyn, wanneer zy in de lente weder lee- 
vendig wórden: die overvloed van vet is een inwendig voedzel, ’t welk ge- 
noeg is om hen te onderhouden , en om te vergoeden wat zy door de uit- 
waaflemiug verliezen. 
Voor het overige, gelyk de koude de eenige oorzaak van hunne verdoo- 
ving is , en zy in dezen Haat niet vallen , dan wanneer de warmte van de lugt 
beneden de tien of twaalf graaden is verminderd, zo gebeurt het dikwils, dat 
zy des winters wederom leevendig worden; want daar zyn uuren, dagen, en 
zelfs aanhoudende dagen , in dat jaargetyde , waarin de üiermometer op 
twaalf, dertien, veertien, en zelfs meer graaden, boven ’t vriespunt ftaan blyf^ 
en geduurende dat zagte weder komen de relmuizen uif haare holen te voor- 
fchyn, om de leevensmiddelcn te zoeken , of liever, zy eeten den voorraad, 
welken zy in den herfft verzameld, en naar heur winter-verblyf gebragt, heb- 
ben. Aristoteles heeft gezegd («),en alle de Natuuronderzoekers hebben 
het na Arisïoteles gezegd , dat de relmuizen den winter zonder eeten over- 
brengen , en dat zy , in dezen tyd zelven van hun vatten , ten uitertten vet 
worden, dat de flaap alleen hen meer voede, dan de fpyze andere dieren 
voedt; het ftukis niet alleen niet waar, maar de onderftelling zelve van het 
Huk is onmogelyk : de relmuis , vier of vyf maanden in een ftaat van verdoo- 
ying doorbrengende, zou niet vet kunnen worden, dan van de lugt, die zy 
inademt : laat ons , zo men wil , eens toegeeven , en dat is veel te veel toege- 
geeven, dat een gedeelte van die lugt tot voedzel overgaat, zal daar uit zulk 
eene aanmerkelyke vermeerdering geboren worden ? zal dat , zo ligte , voed- 
zel zelfs genoeg kunnen zyn voor het geduurig verlies , dat door de door- 
waaffeming gemaakt wordt? het geen Aristoteles in deze dwaaling heeft kun- 
nen doen vallen, is, dat de relmuizen in Griekenland, alwaar de winters ge- 
niaatigd zyn , niet aanhoudend flaapen , en dat zy telkens , wanneer zy door 
de warmte wakker gemaakt of verleevendigd worden, voedzel, en miffchien 
wel wat rykelyk, gebruikende, zeer vet zullen geworden, of liever geblee- 
ven , en Joor Arisïoteles , in haaren Haat van verdooving zelve , zodanig 
gevonden, zyn; wat men hier omtrent als waar en zeker kan ter nederftel- 
len , is , dat zy op alle tyden vet zyn , en vetter in den herfll dan in den 
zomer. 
Het vleefch dezer dieren is \n:y gelyk aan dat van het indiaanfeh varkentje; 
de relmuizen maakten een gedeelte van de goede lier by de Romeinen uit ; zy 
fokten dezelve by menigten. Varro geeft de manier op , hoe men de rel- 
muizen in perken kan houden , en Apicius die , om ’er lekkere ragouts van 
niuaken . dat gebruik is niet gevolgd geworden ^ ’tzy dat men een afkeer van 
fH / lor . Animl , lib , VIII . cap . 17, 
