V A N H E T M A R M E L D I E R. 12^ 
krabben , en zy graaven dezelve inderdaad met eene verwonderlyke fnellieid 
uit; zy werpen den uitgegraaven grond agter zig naar buiten; het is niet een 
gat, een buis, die regt of bogtig voortloopt, het is eene foort van galery in 
^ gedaante van eene kapitaale Y gemaakt , waarvan de beide takken elk hun- 
ne opening hebben , en beiden uicloopen in het voet- of ftamftuk van de Y , 
dat is te zeggen in de galerije, die van agteren digt is, en die eigenlyk de 
verblyfplaats uitraaakt : dewyl alles op de Ichuinfte van den berg is uicgegraa- 
ven , en het onder fte gedeelte van de Y of de galery aUeen horizontaal of wa- 
terpas ligt , zo is de benedentte tak of opening naar onderen af hellende ; het 
is^ in dit laag en fchuins afloopend gedeelte van de wooning , dat zy hunne 
uitwerpzelen bergen , waarvan de vogtigheid zig dus van zelve naar buiten 
looit ; de bovenlte tak van de Y is hooger dan al het overig gedeelte van ’t 
verblyf , en helt naar hetzelve toe ; dit is hunne poort daar zy door inkomen , 
en uitgaan. De plaats van ’t verblyf is niet flegts bettrooid , maar dik bedekt 
met mofch en hooy , zy doen daar des zomers een grooten voorraad van op ; 
men verzekert zelfs, dat dit op gemeene koften, of liever met gemeenen 
arbeid, verrigt wordt, dat de eene het fyntte gras afbyteu, dat de ande- 
re het verzamelen , en dat zy beurtelings voor voertuig dienen om het naar 
de legerplaats te brengen; de eene, zegt men, legt zig op den rug, laat 
zig met hooy belaften , fpreidt zyne pooten uit , om voor regels te dienen , 
en laat zig vervolgens voortfleepen door de anderen , die dit zonderling 
rj'dtuig by den ftaart van het dier trekken , en terzelfder tyd zorg draagen , 
dat de laft niet omwippe ; het is , volgens dit berigt , door de menigvul- 
dige vryving , dat zy meeft allen het hair op den rug hebben afgefleeten ; men 
zou daar evenwel eene andere reden van kunnen geeveri, te wee ten, dat zy 
hun verblyf onder den grond houdende , en onophoudelyk bezig met in dci 
aarde te graaven , dit alken genoeg is , om hunnen rug te ontblooten : wat hier 
ook van wezen moge , het is zeker , dat zy te ftrmen blyven , en dat zy in ’t 
gemeen aan hunne wooning arbeiden; zy brengen drie vierde gedeelten van 
hun leeven in dezelve door, zy wyken derwaards by ftorm-weder, by regen, 
of zodra zy eenig gevaar verneemen; zy komen ’er zelfs niet dan in defchoon- 
fte dagen uit te voorfchyn , en gaan ’cr niet verre van daan ; een hunner houdt , 
op een verheven rots gezeten, de r^agc, terwyl de anderen zig verluftigen 
met in het gras te fpeelen , of zig bezig houden met hetzelve af te fnyden 
om ’er hooy van te raaaken ; en zodra hy , die de rvagt houdt , een menfeh , 
een arend, een hond, enz , verneemt, geeft hy, door een kort geblaas, daar- 
van berigt aan de anderen , die daar op naar binnen trekken , en dan van 
den fchildwagt, die de laatfte buiten blyft, gevolgd worden. 
Zy doen geen voorraad voor den winter op, zy fchynen te voorzien, dat 
dezelve hun nutteloos zoude zyn ; maar de eerfte aannadeiingen van het jaar- 
getyde , dat hen moet verdooven , voelende , gaan zy aan ’t werken , om de twee 
deuren hunner woonplaats te fluiten, en zy doen dat met zo veele zorg en 
zo vaft en ftevig, dat men de aarde geraaklyker overal elders dan ter plaat- 
fe , alwaar zy die hebben toegemuurd , kan openen ; zy zyn dan zeer vet , 
men vindt ’er onder, die tot twintig ponden toe weegen; zy zyn drie maan- 
VlIL Dce!. R 
