138 DE NATUURLYKE HISTORIE^ 
hazelmuis en de kleine hazelmuis, zo wel in de voornaame gedaante der been- 
deren als in het getal, de figuur en de plaatfing, der tanden: daar is op ’tag- 
terhoofd eene dwarfche zeer uitfpringende verhevenheid en twee andere veel 
kleiner, op de kruin; zy ftrekkenzigfehuinfchagterwaards uit van de oogput- 
ten af, en zy vereenigen zig op ’tagterhoofd tot eene enkele die op de dwarfche 
verhevenheid uitloopt: het voorhoofdsbeen is breed en holrond; het heeft aan 
weerskanten een lang en puntig uitftéekzel, ’t welk een gedeelte der randen 
van de oogput maakt ; de eigenlyke neusbeenderen zyn lang en breed , hun 
voorfte einde is v^at omlaag gebogen en verlengt zig zo verre naar voren als 
het bovenft kaakbeei^ daar is geen kaakbeensgat voor de oogput ; het zelve 
is boven een klein uitfteekzel , dat aan de zyde des wortels van den eerften 
baktand geplaatft is : de bogt der takken van het onderft kaakbeen maakt een 
groot uitlleekzel agterwaards gerigt. 
Daar zyn voor in yder kaakbeen twee lange fnytanden ; die van boven zyn 
wat korter dan de onderfte , alle hebben zy de voorfte zyde van eene oran- 
jekleur : het bovenft kaakbeen heeft aan weerskanten vyf baktanden , en het on- 
derfte flegts vier, het geen in alles twee-en-twintig tanden maakt; de onderfte 
baktanden hebben minder punten dan de bovenfte. 
De nekwervelbeenderen hadden byna geene doornagtige uitfteekzels , uit- 
gezonderd het tweede , dat één zeer groot hadt, meer agtenvaards dan voor- 
waards hellende : de onderfte tak van het dwarfch uitfteekzel des Zesden wer- 
velbeens ftrekte zig agterwaards onder het dwarfch uitfteekzel van het zeven- 
de uit. 
Daar waren twaalf lenden-wervelbeenderen en twaalf ribben ; zeven waare 
en vyf valfche ; het doornagtig uitfteekzel van het eerfte wervelbeen was regt , 
die der agt volgende wervelbeenderen waren agterwaards hellende ; het doom-' 
agrig uitfteekzel van het tiende wervelbeen was regt , en die der twee laatften 
helden voorwaards, en waren breed en kort: het borftbeen beftondt uit vyf 
beenderen , het voorfte gedeelte van het eerfte been was zeer breed en gele- 
digde zig met de eerfte ribben , eene aan weerszyde ; de geleding der twee- 
de ribben was tuffchen het eerfte en tweede beentje ; die der derde tuflchen 
het tweede en derde beentje , en dus vervolgens tot de vyfde , zesde en zeven- 
de, ribben, die zig tuflchen het yierde en vyfde beentje van het borftbeen ge- 
ledigden. 
De lenden-wervelbeenderen waren ten getale van zeven : zy hadden breede 
en. korte doornagtige uitfteekzels, het eerfte wervelbeen hadt geene byko- 
mende uitfteekzels : die der andere waren fchuinfch naar voren gerigt , en 
des te langer als zy zig nader by het heiligbeen bevonden : dit been hadt vyf 
valfche wervelbeenderen, en de ftaart twee-en-twintig, die alle zeer kort 
waren. 
Hef voorfte gedeelte van het heupbeen was Wat buitenwaards gekromd ; het 
hadt drie zyden , eene binnen en twee buiten : de eyronde gaten waren groot, 
en de goot ha lt veel breedte en diepte. 
1 let fdiouderblad geleek byna geheel naar dat van den eekhoorn (h ) ; het 
(i/Zie het Vil Deel van dit W?rk, biz. i6j. 
