VAN DEN BEER. 
De ftem van den beer is een geknor , een grof gemorrel , dikwils gemengd 
met tandenknarren , ’t welk hy vooral doet hooren , wanneer men hem tergt ; 
. hy is zeer vatbaar voor toorn , en zyn toorn heeft altoos iets van woede , en 
dikwils van grilligheid; fchoon hy zagt, en zelfs gehoorzaam fchynt voor zyn 
meefter , wanneer hy getemd is , moet men zig egter altoos van hem wan- 
trouwen, hem met omzigtigheid behandelen, en hem vooral niet op het ein- 
de van zyn neus flaau , noch aan zyne teeldeelen raaken. Men leert hem om 
zig overeind te houden, om poetfen te maaken, om te danfen; hy fchynt 
zelfs naar het geluid der inftrumenten te hooren , en de maat ruwelyk te vol- 
gen ; maar om hem deze foort van opvoeding te geeven moet men hem jong 
vangen, en hem zyn geheele leeven lang onder bedwang houden; de beer, die 
oud is , wordt niet tam , en laat zig niet meer bedwingen ; hy is natuurlyk on- 
verfaagd of ten minften onverfchillig voor gevaar : de wilde beer gaat niet uit 
zyn weg , vlugt niet op ’t gezigt van een menfch ; men wil egter , dat men hem 
door het blaazen op een fluit (r)verbaafb, en zodanig verwonderd kan maaken, 
dat hy blyft ftaan, en zig op de agterfle pooten ftelc; dit is de tyd, dien men 
moet waameemen om hem te fchieten , en die Ichoot moet hem dooden ; want 
zo hy alleenlyk gekwetft is , komt hy zig met eene woede op denfcliieter wer- 
pen , en , hem met zyne voorfle pooten omvattende , zou hy hem verflikken 
( ƒ) zo ’er niet fchielyk ontzet kwame. 
Men jaagt en men vangt de beeren op verfcheidencrhande wyzen in Zwee- 
den , in Noorweegen , in Poolen , enz ; de minfl gevaarlyke manier , zegt 
men, om hen te vangen f^), is hen dronken te maaken door brandewyn te 
gieten op den honing , daar zy veel van houden , en dien zy in de boomllam- 
men zoeken : in Louiliana en Kanada , alwaar de zwarte beeren zeer gemeen 
zyn. en alwaar zy niet neflelen in holen, maar in oude boomen, dieopdenflain 
geflorven , en in her hart verrot , z^m, vangt men hen door hunne vcrblyfplaatfen in 
brand te fteeken (v ) : dewyl zy de boomen zeer gcmaklyk beklimmen kunnen , 
zo legeren zy zig zelden gelyks gronds , en zonityds is hun verblyf wel der- 
tig of veertig; voeten hoog : zo het eene moeder met liaare jongen is , klimt zy 
het eerft af, men doodt haar vóór dat zy op de aarde kome ; de jongen daa- 
len vervolgens neder ; men vangt hen met hen een touw om den hals te doen , 
en men leidt hen weg ora hen op te voeden of te eeten , want het vlcefcli van 
een jongen beer is lekker en goed; dat van een beerofbeerin is eetbaar, maar 
om dat het met een olyagtig vet gemengd is , zo zyn het byna de voeten al- 
leen , welker zelfflandigheid vafler is , die raar een lekker vleefch kan noe- 
men. 
De becrenjagt is , zonder zeer gevaarljdc te zyn, zeer nuttig, zo men de- 
zelve met eenig geluk doet : het vel is de waardigfle van alle ruwe pelterijen , 
en de hoeveelheid olie, welke men van een enkelen beer bekomt, is zeer 
aanuierkelyk : men duet ecrlt het vieeieh en vet te faraen kooken , het vet 
( r) roya/res de Rkcnard, Tom. L pag- 37 • 38 . 
(J ) Idem ibid. Hijl. de ia Louijiane, pW Mr. le Pags du Phatz, Turn. IL pag. Sr. 
(tj Vbyag,es de Regward, Tom. I. pag. 53' 
(v) Mémoires fur la Lmtiftane, par Dumont. Paris 1753 ,. pag- 73. /u.V. Hijloue de la 
Lnuiftane, par M. de. Page du Peatz, Tóm. pag; %j. 
'i' 3 
