fcheidc zig af, en vervolgens, zegt de Hr.ntjPRATz (u)}; „ zuivert men het 
„ door daar, tcrvvyl het gefmolten en zeer heet is, eene goede hoeveelheid 
„ zout en water, al fprengende, by te doen, daar komt eene losbarlling, of 
,, ontploffing van, en daar ilygt een diklce rook op, diedekwaade lugtvan’t 
,, vet mede voert : zodra de rook ophoudt , en terwyl het vet nog meer dan 
„ lauw is, ftort men het in een pot, waar in men het agt of tien dagen liaan 
„ laat, na verloop van welken tyd men daar eene heldere olie op ziet dryven, 
„ die men ’er met een lepel afneemt : die olie is zo goed als de belle olyvenolie , 
„ en dient voor dezelfde gebruiken onder deze olie heeft men een reuzel , zo 
,, wit als de varkensreuzel, maar wat weeker; zy dient voor de keuken, en 
„ heeft geenerhanden kwaaden fmaak of reuk”. DeHr. Dumont flemt in zyne 
Memories over Louifiana met den Hr. du Pratz overeen., en hy zegt daar- 
enboven, dat men van een enkelen beer zomtyds honderd twintig potten van 
deze olie of reuzel krygt ; dat de Wilden daar veel in handelen met de Fran- 
fchen dat die olie zeer fchoon , zeer gezond , en zeer goed is dat zy niet 
dan by zeer groote koude dik wordt, dat zy, zo dit gebeurt, geheel aan 
korrels , en van eene fchitterende blankheid , is •, en dat men haar dan als boter 
op het brood fineert : onze kruideniers houden geen beeren-olie , maar zy ba- 
ten uit Savtiyen , uit Zwitlcrland , of van Kanada , vet of reuzel komen , die 
niet gezuiverd Ls. De Schryver van het £)/<?w«//z!/re Commerce zegt zelfs, 
dat het beeren-vet, om goed te zyn, grysagtig, taay, en van een llegren 
reuk moet wezen , en dat men dat, het welk al te wit is , vervalfcht en met on- 
gel vermengd heeft: men gebruikt dit vet als een plaatfelyk middel tegen 
breuken , verkouwdheden , enz , en veele lieden verzekeren daar goede uit- 
werking van gehad te hebben. 
De menigte vet , daar de heer mede bezet is , maakt hem zeer ligt in ’t 
zwemmen ; ook trekt hy, zonder vermoeijenis , mecren en rivieren over. „ De 
„ beeren van Louifiana , zegt de Hr. Dumont (a) die van eene zeer fchoo- 
,, ne zwarte kleur zyn, trekken de rivier in weerwil haarer groote breedte 
„ over; zy zyn zeer greetig naar de vrugt der plaqueminiers , zy klimmen op 
„ die boomen , zetten zig fchreilings op een tak , en terwyl zy zig met den ee- 
„ nen poot vafthouden, gebruiken zy den anderen om de takken te buigen , 
„ en de plaqueinines nader by te brengen : ook komen zy zeer dikwüs uit 
„ de boifchen te voorfchyn, om in de wooningen te fnuffelen, en de patates 
„ en het mays, dat zy vinden, op te ecten”. In den herfft, wanneer zy het 
iiiterll hunner vettigheid bereikt hebben , hebben zy byna de kragt niet om te 
gaan (y), of ten minden zy kunnen zo fncl niet loopen als een menfeh (z) ; 
zy hebben zomtyds tien vingeren dikte («) vet aan de ribben en dijen , het 
onderd hunner voeten is dik en gezwollen , zo men in het zelve fnydt , loopt 
daar een wit en melkagtig fap uit ; dat gedeelte van hun lighaam fchynt te be- 
(w) Méitwire fur la Louifiane, Tom. II. pag. 89 > 90. 
(k) Ibidem, pag. 76 
(y) yoyags du Baron DE la IIomtam, p.ig. 86. 
(s) Uiftoire de la Louifiane. pap M. du Pratz, pag. 83. 
(a) Extrait d'un ouvrage Danois, citè par Mrs. Arnault de Nobleville & SALRRNEf 
Jlifioire Natur. des animaux , Paris 1757. Tem. VI. pag. 374. 
