167 
VAN DEN B E’ V E R. 
dan by zyns gelyken^ alleen heeft hy weinig perfoonlyke fchranderheid , nog 
minder loosheid of liften , zelfs geen wantrouwen genoeg om plompe ftrikken 
te vermyden ; wel verre van andere dieren aan te vallen , weet hy zelfs zi<^ 
niet wel te verdedigen ; hy verkieft de vlugt boven het gevegt, fchoon hy fd 
en met woede kan byten, wanneer hy zig door des jagers hand voelt aan- 
gevat: zo men derhalven dit dier in zyn natuurftaat, of liever in zyn ftaat 
van eenzaamheid en verftrooijing , befchouwt , fchynt het , wat de inwendige 
hoedanigheden betreft, niet boven andere dieren te zyn; het heeft «^eenmeer 
geeft dan de hond, geene meerdere fchranderheid dan de olyfan?, geene 
meerdere liftigheid dan de vos, enz: het is meer opmerkelyk door het zon- 
derlinge van zyn uitwendig maakzel, dan door de fcbynbaare meerderheid, 
zyner inwendige hoedanigheden : het is het eenigrt onder de viervoetige die- 
ren, dat een platten , eyronden , en met fchubben bedekten, ftaart heeft, waar- 
van hy zig als van een roer bedient, om zig in ’t water te ttuuren ; hy is de 
eenigfte , die vinnen aan. de agterpooten , en terzelfder tyd gefcheiden vin- 
gers aan de voorpooten, heeft; welke laatften hy als handen gebruikt om naar 
zyn mond te brengen ; hy is de eenigfte-, die. in de voorfte deden van zyn 
lighaam naar de landdieren gelykende, in de agterfte deden terzelfder tyd 
naar de waterdieren zweemt : hy maakt de fchaduwing of overgang van de 
viervoetige dieren tot de vilTchen , gelyk de vledermuis die der viervoetige 
dieren tot de vogelen maakt : maar die zonderlingheden zouden, meer gebre- 
ken dan volmaaktheden zyn, zo het dier uit dit maakzel ,’t. welk ons zo vreemd 
en grillig toefchynt , geene voordeelen wift te haaien , die hetzelve alleen ei- 
gen zyn, en die het boven alle andere dieren verheffen. 
De bévers beginnen met zig in de maand juny of july te- verzamelen om 
zig in maatfehappy te vereenigen ; zy komen in grooten getale , en van ver- 
febeiden kanten, famen , en maaken welhaaft eene bende van twee of drid 
honderd uit; de plaats der byeenkomft is geraeenlyk de plaats daar zy zig ne- 
deiflaan, en dat is altoos. aan de oevers der wateren; zo- het een vlak water 
is, en dat altoos op dezelfde hoogte blyft, gelyk in een meir, ontflaan zy 
zig van de moeite om een dyk te leggen; maar in ftroomende wateren, en 
die onderhevig zyn om te ryzen of te daalen , gelyk in de beeken en rivieren, 
leggen zy eene hoogte of dyk, om den ftroom te ftuiten, en door die ftuiting 
maaken zy eene foort van kom , of poel , waar van her water zig altoos op 
dezelfde hoogte houdt : de dyk loopt dwars door de rivier , gelyk een fluis , 
en reikt van den eenen oever tot den anderen ; hy is dikwils tagtig of honderd 
voeten lang, en heeft aan zyne bafis tien voeten breedte of dik-te; dit werk- 
ftuk komt verbaazend voor , cn fchynt geene evenredigheid te hebben met 
de weinige grootte dezer dieren, dcwyl de grootfte bévers maar vyftig of 
zeftig pond weegen, en, van het einde van den neus tot aan het begin van 
den ftaart, weinig meer dan drie voeten lang zyn; het onderftelt inderdaad 
een oneindigen arbeid, maar de vaftheid, waarmede het werk gemaakt wordt 
verwondert uog meer dan deszelfs grootte: zy zoeken doorgaans eene weinig 
diepe plaats in de rivier om daar hunnen dyk te leggen; zo ’er een «Toote 
boom op den oever ftaat die in ’t water kan vallen , beginnen zy met denzel- 
ven neer te, vellen , om daar het voornaame. ftuk van. hun. werk. van te mia- 
