VAN DEN COATI. 
209 
•9» 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
niet op zyde ; maar in koud weer ftak het den kop onder de borft , haal- 
de de pooten by elkander, en kromde den rug naar boven. 
„ Dit dier zet , onder ’t loopen , de hielen op den grond , met een geboo- 
gen rug en den kop nederwaards , kunnende ook een groot end wegs op 
de agterpooten alleen gaan gelyk een beer , ’t welk het vooniaaralyk deedt, 
wanneer het iets aangenaams rook. Het klom de menfehen by de beenen 
op, en doorzogt zeer nauwkeurig alle de zakken, neemende daar uit, 
waar het behaagen in hadt , ’t welk men niet beletten kon of ’t gaf zyn on- 
genoegen , al knorrende en bytende , te kennen , doende anders niemand* leed j 
het klom, gelyk de katten, by boomen , paaien , fchuttingen , en alles, op, 
doch in ’t afklimmen ging het altoos agter uit ; in zyn geboorteland is het 
zulks gewoon, doende dit om de vogelneften op te zoeken, daar het de 
eijeren uithaalt, waar in het, na hen eenige maaien in de handen om- 
gerold te hebben, eindelyk een gat maakte, en dezelve vervolgens uit- 
zoog. 
,, Wanneer de hoenderen het te na kwamen, greep het die aan, beet ze 
den kop af, en zoog ’er het bloed uit, ontziende zelfs geen pauwen: het 
kon evenwel verdraagen , dat kinderen en honden met hem fpeelden , doch 
niet dat men hem droeg of van den grond opligtte : ook was het dier zeer 
eigenzinnig , wollende , wanneer aan het touw , daar het aan vart was , ge- 
trokken werdt, niet voortgaan, en wanneer men het opneemen wilde, 
weerde het zig met de tanden en klamven , knorrende als een beer ; men 
wift geen raad om het naar zynen zin te dwingen , of iets dat het geroofd 
hadt, ’t zy leevende of onbezield, te ontneemen, tot dat men eindelyk be- 
vondt , dat het prikken met varkensborllels hem onverdraagelyk was : dit 
werdt gevallig ontdekt , terwyl nïcn bezig was met eene kamer te ftoften , 
en federt hieldt men hem , als hy aan de rokzakken of aan eene lade 
kwam, den ftoffer voor den neus; waarop het dier aanttonds, als of hem 
de vyand naderde, te rug week”. 
Dd 
VÏÏL Deeh 
