50 
DE NATUURLYKE HISTORIE, 
zigtbaar blykt (y ) , dat de teeJdeelen van het mannetje dervvyze zvn ineerist, 
die van andere viervoetige dieren werken , en dat de koppeling derhalven ook 
eveneens gefchiedt : ik heb van deze kleine dwaalingen van Aristoteles wat 
byzonderer verüag gemeend te moeten maaken , omdat het gezag van diefl 
grooten iman bykans allen, die na hem over de xN'atuurlyke Hiftorie dezer 
dieren gefcAreeven hebben, heeft medegefleept: het geen 'hy nog verder zegt 
uigzaam, been, zonder wervelbeenderen, bevatten zoude, wordt weder- 
om tegengefprooken door de ondervinding, die ons daaromtrent zelfs eine^al- 
genieen doorgaande Ichikking der Natuur heeft aangeweezen, te weete^ di 
de hals van alle viervoetige dieren, zonder een eenig, zonder S’ den 
menlch, uit te zonderen, belhat uit zeven wervelbeenderen, niet meer noch 
minder, en dat dit zelfue getal van zeven wervelbeenderen in den hals vao 
den leeuw , gelyk in dien van alle andere dieren , gevonden wordt • eene am 
dere byzonderheid hebben wy by die gelegenheid nog opgemerkt , k we^n , 
dat de verdindende dieren m ’t algemeen den hals veel korter hebben dan 
de vrugteetende, en inzonderheid de herkauwende, dieren; maar ?at ver- 
prnlr" Viervoetige dieren hangt aUeenlyk af van de 
hetzeffd J k der wervelbeenderen en niet van derzelver getal, dat altoos 
hetze fde is . men kan hieromtrent eene volkomen zekerheid verkrveen door 
de oogen te werpen op die oneindige verzameling van geraamten . die Wen- 
woordig in des Konings Kabinet voorhanden is; men zal alsdan zi^n, dat alte 
de viervoetige dieren, van den olyfant tot de mol, zeven wervelbeenderen io 
den hals hebben, en dat geen derzelver meer of minder heeft Wat fan" aat 
de vaftheid der beenderen van den leeuw, welken Aristotele; zegt zondef 
merg te zyn en geene holligheid te hebben ; wat de hardheid betreft welke 
„tr ““ ™8elykt; wi eindelyk lumie dg"&rbe. 
ÏK me’t tadfS'hn'^'’™’® Tl “ ™'“” ’ dwaalingen wdkeLi.- 
hehnnL« (2)1 en die zelfs niet tot onzen tyd hadden 
hooren te komen, dewyl Epikurus daar mede reeds in de eeuw van Aris- 
toteles den draak gellooken hadt. 
De leeuwen zyn zeer heet in den tyd hunner drift; wanneei- de leeuwin rit- 
zig IS, wordt zy zonityds van agt of tien leeuwen gevolgd («), die niet ophou- 
dt" malkimdten tf 
bSitmi"bW\ï en ziirtït ^^ de anderen overwonnen heeft , Seedzaam 
te en breng^^^^ afzonderen: de leeu..in werp’t in de len' 
te en orengt maar eenma^ s jaars jongen ter wereld: het geen wederom 
te Eor^efen K ™ ”“‘8 “ »"> h"arafonge® 
bezort,.n n te zoogen, en dat bygevolg de tyd van hunnen eerften grW 
jy) Zie hier agter de befchryving van den leeuw 
(a Kolbe, Mémm, 1741. Tom. III. „ag” - 
w sr.k"f 
