VAN DEN HYAENA. 
i<53 
laatfte den hyaena uitdrukt, en die greetigheid naar lyken, die de dabuh en 
dubbah gemeen hebben, heeft hen voor ’t zeHde dier doen neemen; fchoon 
in dezelfde, ftraks aangehaalde, plaatfen uitdrukkelyk gezegd wordt, dat de 
dabub handen en voeten heeft gelyk de menfch , het welk op den baviaan 
paft en niet kan overeenkomen met den hyaena. 
Men zoude, het oog werpende op de figuur van den lupus maritim van 
Bellon(*), doorGESNER overgenomen dit dier insgelyks voor den hy- 
aena kunnen neeraen ; want die figuur door Bellon gegeeven , gelykt veel 
naar die van onze hyaena ; maar zyne befchryving ftrookt niet met de onze 
dewyl hy zegt, dat het een tweeflagtig dier is, dat van vifch leeft, en dat nu 
en dan op de kuften der Britfche zee gezien is , en Bellon daarenboven geen 
gewag maakt van de zonderlinge kenmerken die de hyaena van andere dieren 
onderlcheidt. Het kan zyn dat Bellon, vooringenomen dat de civet de hyae- 
na der Ouden was, de figuur van den waaren hyaena heeft gegeeven onder 
den naam van een ander dier, ’t welk hy lupus marinus heeft genoemd, en 
dat zekerlyk de hyaena niet is; want, ik herhaal het, de kenmerken van den 
hyaena zyn zo duidelyk en zelfs zo zonderling , dat het zeer gemaklyk is zig 
daaromtrent voor misvattingen te wagten : het is miflchien het eeniglï van alle 
viervoetige dieren, het welk, gelyk ik gezegd heb, maar vier vingers aan 
de voorfte zo wel als agterfte voeten heeft; het heeft even als de das, eene 
opening onder den ftaart , die niet tot binnen in ’t lighaam doorloopt ; het 
heeft lange , regte , en kaale ooren , een vierkanten en korter kop dan die van 
den wolf is , en langer pooten , byzonderlyk de agterfte ; de oogen zyn ge- 
plaatft gelyk als die van den hond , het hair des lighaams en het maan-of bor- 
ftel-hair is van een donker grauwe kleur met wat vaal en zwart vermengd , en 
met dwarlche en zwartagtige golven : hy heeft de grootte van den wolf en 
fchynt het lighaam alleenlyk korter en gedrongener te hebben. 
Dit wild en eenzaam dier onthoudt zig in de holen der bergen , in de kloo- 
ven der rotfen , of in onderaardfche verblyfplaatlen die het zig zelven maakt ; 
het is van eene woefte geaartheid , en , fchoon zeer jong gevangen , laat het 
zig niet temmen. „ Zeker ryk Gaber of vuur-dienaar , zegt Kaempfer , van 
„ de voorftad Gabriftaan, onderhieldt te Miipahan, uit liefhebbery een man- 
„ netjes-hyaena in de holen van een naby gelegen berg gevangen, ter wylhy nog 
,, zuigende was; ik heb het dier gaan zien, en heb het zelve in dien Hand 
„ geteekend, zo als ik het in een open kuil, van twee vademen diepte, waar 
„ in het geflooten bewaard wierdt, liggende ga;vonden heb; de bezitter, in 
„ allen opzigte , aan ons verlangen willende voldoen , liet het beell ook te 
,, voorfchyn brengen ; om het welk veilig uit te voeren hy eerft een touw liet 
,, nederzaUken , het welk met een Itrik om den Ihuit vattede, waarop deflaa» 
,, ven , in den kuil nederdaalende , de lippen , van weerskanten uitgetrokken 
„ meteen touwtje van hair gevlogten, wel ter deeg vaft bonden: totn dit 
„ alles wél bczirgi was wierdt hy uitgeleid, en het touw, waarmede de 
(x) Bellon, de /Jqmtil. pag. 35. 
(y) CiüSNEE, /lifior. Quadruji, pag. 674. 
X a 
