VAN DE CIVETKAT EN DE ZIBET, 187 
Zy hebben eene fterker ftem , en min ruwe tong , dan de kat , hunne 
fchreeuw gelykt vry wel naar die van een toornigen hond. 
Men noemt het olyagtig en riekend vogt, ’t welk men van deze dieren be- 
komt in ’t Franfch dvette , men noemt het zibet of algaüia in t Arabilch , 
in de’indien, en in de Levant, alwaar men ’er meer gebruik van maakt ton 
in Europa: men bezigt het byna niet meer in onze Geneeskonft, de partu- 
meurs en konfituriers maaken ’er nog eenig gebruik van in hunne vermengin- 
gen; de reuk van de civet, fchoon geweldig, is zagter dan die van de mus- 
kus:’ beide zyn zy uit de mode geraakt, federt dat men den amber gekend, of 
liever federt dat men de manier geleerd heeft om denzelven te bereiden ; en de 
amber zelve , die nog onlangs het reukraiddel by uitftek , de uitgezogtfte en 
edelfte odeur was, heeft veel van zyne achting verloren, en valt niet meer in 
den fmaak van onze kiefche lieden. 
Aa a 
I' 
