DE NATUURLYKE HISTORIE 
•N 
alle deze ftoffèn worden na den dood ontbonden, en zypelen allengs doorbet 
te gedeelte der beenderen, en maaken hetgeelagtig en fineerig, daar deze ftoffe^ 
natuurlyker wyze droog, blinkend en wit moet zyn; maar om dezelve in dezea 
Haat re brengen, moet men de ftoffen, welke ’er binnen in zyn, uitdryven. 
De Oude kenden deze bereiding niet. Simon Pauu (a) gaf in het jaar 1673, eeneai 
Brief uit, in de l^erhandtlingen van Koppenhagen gedrukt, waarin hy ecne behandeling 
leerde om de beenderen te bereiden, die hy Jangen tyd geheim gehouden had; 
hy maakte aan de Ontleedkandigen bekend, dat zy de beenderen konden bleeken, 
en zo fchoon als y voor maaken , door de volgende middelen. 
Om een geraamte te maaken, begint men, met het vel van hetlyk af te neemen,’ 
4nen neemt de ingewanden uit, en men fcheidt alle de beenderen af. Men moet 
zorg draagen de kaakbeenderen der waare ribben, met het borftbeen (^flernum^by 
elkander te houden, en de kraakbeenderen der valfche ribben byzonder te bewaa- 
len; want men heeft deze kraakbeenderen noodig, om het geraamte in elkander te 
zetten. Simon Pauu eilcht, dat men de herfl’enpan alleen in den raenfch doorzaa* 
ge, om ’er de herlTenen uit te neemen, om dat der menfchen herflenenveelgrooter 
zyn , dan die van alle andere dieren , in welke het gat aan het agterhoofd groot ge- 
noeg is, om de herflenpan te omleedigen; maar thans opent men de herflenpan 
van een raenibu lUci, dus is Uciuuuood^, alle de vuuizuigcu aan ic haaien, die 
onze Schryver aanwyft, zo omirent de keuze der zaag, als de effenheid en gelyk- 
heid der doorfneeden. De beenderen nog met hunne fpieren omgeeven, en alléén 
van vet en bekleedzelen ontbloot, wafchtraen, en laatzeeenige uuren in het water, 
dan kookt men dezelve in ander water. De beenderen van kinderen, of jonge die- 
ren, zyn niet goed, zegt dezelve Schryver, om geraamtens van te maaken, om 
dat de aangroeijingen (b) (epiphyfes) gaapen , en zells zig geheel van het lighaam van 
het been affeheiden door het kooken; ook neemen die beenderen, eeneasgraauwe 
verw aan , en zyn zo teder en vol poren, dat zy niet gepolyft of wit gemaakt kon- 
nen worden; alle volwaflcn onderwerpen zyn zelfs niet even bekwaam; men moet 
zulke afkeuren, diena eene lange ziekte, of in eenen kwynenden ftaat geftorveri 
zyn. Het is noodig, dat men de beenderen van handen en voeten in een byzondete 
ketel doe, oni dat zy meer vet hebben, dan de andere; men moet yder dézer in een 
zakje doen, om die kleine beentjes niet te verliezen. Men_ draage zorg om van tyd 
tot tyd het water onder het kooken te Ichuimeii , en het uitgewaaffemde met ander 
kook^nd water aan te vullen, want indien men ’er koud water by deed, zouden de 
beenderen vlakken,, even of z,y niet geheel in het water waaren onder gedompeli^ 
a-e weeft. I'ien moet hen laateu kooken, totdat ’ex het vleefch afgaat, zo dat men 
dez.elve'met de hand, of met het vryvenvan eenen doek van alhec vleefch kan out* 
bloót.en , dan haalt men dezelve uit het water en maakt zc fchoon. Sii\ion PaüU 
eifchc, dat men hier nieuwe voorzorg gebruike, en voor al^ dat men fchielyk te 
werk ga, op, dat de koude of vogtigheid geen indrnk op de beenderen maake eer 
zv drooiT zyn. Wanneer men dezelve uit het kooieend water haalt, fcliraapt men 
luw af Si zo fchielyk. als het mogelyk is, men vryft ze met eenen warmen doek , 
ia) RiUiofTiica Anazomica ^c. Genev:S iCjiO- in fsl. Tomé U. pag. 1185. 
(i) Dus zyn die gladde ronde klioppon , welke men aan de ('daouder., arm-, dey-en fencen-ö- 
rifrtn ziet, door aangroeijing aan dezelve gehegt. Vertaakr. 
