BESCHRYVING VAN HET KABINET DES KONINGS. -i2i 
en eindelyk windt men ze in zulke doeken , op dat zy volkoomen droogtn , eer 
'Zy koud worden : deze voorzorg is des winters nog meer noodzakelyk dan des zo- 
mers. De bereiding der kraakbeenderen en van het bordbeen , verfchüc vmi de bo- 
vengemelde, men begint met iiet borllbeen te wüfl’clien , enfclioon temaaken, dan 
laat men het in water weeleen, en het uit het water haaiende, veegt men het zagt- 
•jes af, met drooge doeken, men legt het toegedekt op eene tafel, om het eenige 
daagen te laaten droogen ; vindt men daar na dat het niet genoeg gedroogd is , hangt 
men het met een touwtje op, om het aan de zagte warmte van een fchoorfteen of 
kagchel bloot te ftellen ; en of fchoon de kraakbeenderen die aan het borllbeen vad 
-zyn, zich op verfcheiden wyzen draaijen, is het egter niet noodzakelyk die te her- 
llellen. 
Men moet de groote beenderen meer dan eenskookcn, maar men houdt hen, de 
tweedemaal niet zo lang over het vuur als in het eerfl; men moet zorg draagen, dat 
het hoofd niet te lang kooke, om dat alle de beenderen niet even llerk zyn. Ue 
ribben , de wervelbeenderen , de beenderen van handen en voeten vereiilcheii veel 
opmerkzaamheid, voor al het heiligbeen (o^ Jacrtim,') dat zo poreus is, dat het 
zomtyds op het water dryfr. Wat aangaat de dieren , men moet de hoornen , de na- 
gels of hoeven der viervoetige niet kookcn,noch deirbek of de pooten der vogelen; men 
moet dezelve allengs kens by de warmte van eenen oven, of in de zon droogen, 
en ze in die rigting zetten , welke men hun geeven wil. 
Nalietkooken der beenderen, en het droogen der kraakbeenderen moet men de 
eene en andere in de lugt leggen, op eene plaats, die na het Oollen of Zuiden ziet, 
men laat dezelve daar dag en nagt, welk weder het ook zyn moge; zo dat zy 
beunlings de draaien der zonne, den daauvv, de mift enden regen ontvangen ; de 
maanden january, february, maart, april en mey, zyn ten dezen opzigte de bes- 
te , maar men moet nog andere voorzorgen en zekeren roedel gebruiken om wel te 
daagen. Men legt, twee vingeren hoog, zand op eene tafel, en op deze laag van 
zand, legt men groote diikken ley, op welke de beenderen moeten uitgelprei^d 
worden; men moet voor af de leijen eenige dagen in het water zetten, zomtyds 
zeven dagen lang; dezelve uit het water neemenJe, plaatfi: men eze ve on er e 
beenderen, zonder ze af te voegen, en men dekt die beenderen met zand, die 
zo veel mergs hébben, dat men kan vermoeden, dat er na de kooking nog in ge- 
bleeven is, gelyk die van de voor-, en agterhand, {carpns & mttacarpm) en de 
voor- en agtervoet , ( tarfm & metatarfm^ Dit zand is geichikt om het vet re 
ontvangen, dat ’er indringt naarmaate de zonneftraalen het doen fmelten. Op die 
darren, 'in welken ’cr geen regen valt, moet men de beenderen cn de leijen metwater 
befproeijen en de beender'èn met Ilyve bordelen vryveii ; het middaguur is hier 
het beft toegefchikt, omdat dan de dauw, welke desnagts op de beenderen geval- 
Ier) was, door de morgenzon cpj^etrokkeii en haare uicvverking ^^daan neeic. 
SiMON Pauli wil reden geeven van liec gebruik der ley, inzyne bewerking. Hy 
merkt aan, dat zy eenen zwavelreuk uiiwaalïêmt , wanneer zy door de zon ver- 
v^arm’d zynde, belproeid word, en hy verzekert, dat men dezen reuk van verre 
gewaar vvordt, en dat hy zo fterk is, als .een gezwaveld lemmet, dat brand. Hy 
meent, dat de ley of fchift, niet alleen een zout bevat, dat byzonder is, aan dit 
foort van (leen , maar ook vcelzwavcl ; en daarom , veepx ’cr die Scliryver by, wan- 
neer een leijen dak verwarmd is , door den brand van een nabuurig huis , en ’er wa- 
IIL Ded. Q 
< 
