122 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
ter cp valt, dat’er op gebragtword, om den brand te bluffchen, fpringt de ley^ 
en fplytin ftubken, in het aangezigt van die geenen, die het water ’er op werpen. 
Het is zonder twyfïel om de zt)Uten en zwavel, dat men ley gekoozen heeft, om 
de beenderen op te leggen, die men in de lugtiegtte bleeken. 
Men heeft een ander middel gevonden , oni de beenderen te bleeken ; in plaats 
van ze te laaten kooken, laat men dezelve in een bereid, water weeken ; men begint 
met ’er het grootfte gedeelte van het vleefeli af te neemen zonder het beenvlies te 
feilenden ; ondertiiflchen houdt men de beenderen eenigen tyd in het water, om 
bet bloed , dat ’er in is , af te trekken ; eindelyk zet men ze in een water , dat met 
weedafchals ookmetleevcnde kalk en aluin bezwangerd is , men heeft maar twintig 
pinten water noodig om ’er de beenderen in te doen , dan is lier genoeg, dat men ’er 
vier pond leevende kalk, vier oneen weedalch en zo veel aluin by doe. De hoeveelheid 
van dese dingen is niet onverfchilüg, want ware zy grooter, dan zouden zig de 
beenderen ontbinden, ware zy zwakker, dan zoude het vet, en merg niet ge- 
heel verdreeven worden : men moet ook eenige voorzorgen in dcrzolver geWik heb- 
ben daarom fmelt men de weedafch en zouten, eer men ’er dezelve opwerpt; of men 
bind’t de zouten in een zakje. Men verandert dit eerde water na een maand of zes 
wecken , wanneer het te vol vet is, dan bereide men ’er een nieuw toe , op dezelve 
wyze , en men laat ’er de beenderen-zes maanden een jaar en meer in liggen ; wan- 
neer zy eindelyk een zekeren trap van witheid gekreegeti hebben, en om zo te Ipree- 
ken, doorzigtig geworden zyn, is het een bewys, dat zy genoeg geweekt zyn, 
dan maakt men ze fclioon en laat ze droogen. 
Deze manier egter is niet goed, wanneer men de banden ligamenten en de 
kraakbeenderen wil bewaaren om geraamtens te maaken, welke de Ontleedkun- 
dige noemen, dat is geraamtens, welker beenderen door hunne eigen 
banden fiamgevoegd zyn; een lange weeking vernietigt dezelven, en fcheidt de 
aangroeijingen {epiphyfes): ook moeten ’er andere middelen gebruikt worden, 
voor de geraamtens van jonge onderwerpen, en het beenvlies moet op de veree- 
nimngen der aangroeijingen blyven; in het een en ander geval is het genoeg, dat 
men de beenderen in Ichoon water weeke, en dezelve ’cr van tyd tot tyd uimee- 
me, om in verfch water te walfchen : men legt dezelve voor af m de zon, eer 
men ze weder weekt, eu zomtyds vergenoegt men zig, met de^.elve in de mey- 
daauw te leggen. _ 
Zie daar dc bewerking van SiMoNPAut.i,nogin gebruik ten opzigte vandebeen- 
deren'voor de zon en daauw bloot te (lellen , wanneer men de banden en aangroei- 
iinrren behouden wil; maar men volgt het zo nauwkeurig niet, als het door on- 
zen Schryver voorgefteldis; verder heeft men de weeking in zoutwater verkoo- 
len boven de kcoking in enkel water, om de beenderen van volwaflcne te bleeken: 
deze nieuwe behandeling is gemakkelyker, maar ook veel onaanaenaaraer, want 
de zouten , met welke het vv'^aicr bezwangerd is, beletten niet, dat het vlee'cli niet 
bedérft ZO dat’creen onverdragelyke llank uitwaaflémt, vooral wanneer men het 
roert' de kooking ondemiflchen, maakt dc beenderen zo wit niet, als de weeking 
in bereid water; maar door die werking heeft men dezelve eer tot kalk gebragt, . 
dan wit gemaakt. 
Wanneer na alle deze bereidingen, het merg, het vet en andere vogten zo 
veel mogelyk uitgehaald zyn, zoude men konnen denken, dat deze witte beende- ■ 
