BESCHRYVING VAN HET KABINET DES KONINGS. ï<t 
degeledingenvogtig houdt, en dat men noemt, zynzoveele oorzaaken , die 
de bewegingen der geleding fluiten eneenefamengroeijing konnen doen voortkomen. 
De calus het weer of eelt, is een hard uitwas, welk zig in het vleelch of 
vel maakt, gelyk onder aan de voetzool of aan de palm van de hand ; men verflaac 
nok door eelt dat beenig uitwas, dat zig aan de twee uiterflen van een gebroo- 
ken-been zet, en het zelve vereenigt; men gebruikt dit woord gemeeiilyk in dezen 
laatflen zin j en ik zal hier alleen van het eelt der beenderen Ipreeken. Men is lan- 
gen tyd van gevoelen geweeft, dat het door eene uitftorting van het beenfap ge- 
maakt wierd, dat uit het been zelf vloeide, of uit de naby liggende deelen, en 
dat de uiterflen der gebrooken beenvezelen , zig verlengden en tot elkander 
kwaamen; oudertiiflchen is het moejelyk tebegrypen, dat harde enflyve vezelen, 
gelyk die der beenderen zyn, zig zouden konnen uitrekken en verlengen, en zig 
aan elkander voegen , om een weer te maaken in een gebrooken been. De Hr. Du 
Hamel heeft door verfcheiden Proefneeraingen beweezen, (o) dat het beenvlies 
op de breuk zwelt, dat deszelfs vezelen zig verlengen, faamenloopen en beenng- 
tig worden, en dus maakt het beenvlies eenen beenagtigen rand om de breuk, het 
geen het eelt is : deze rand, kan, in zyn middelpunt , eene ledige plaats tulTchen [de 
uiterflen der beenderen maaken, en dit moet in oude lieden meer gefchieden, 
omdat de voedende fappen minder overvloedig zyn in ryper jatiren ,• in de jeugd in- 
tegendeel groeijen de beenderen te gelyk met het overige lighaam , indien hier een 
been breekt, is ’erbeenlap in overvloed, het eelt meer gezwollen, ftrektziguit 
tulTchen de twee uiterflen der beenderen, en vereenigt dezelve in hunne geheele 
lengte; verder zyn de beenderen op dezen ouderdom zo teder, dat hun famenweef- 
zel niet veel van dat der kraakbeenderen verfchilt, zy konnen in dezen flaat, voor 
beenvlies verflrekken, en dus zigeen weinig uitrekken, en in degrceijingvanheteelt 
indringen, om de tuflehenruirate der breuk te vervullen. Verder is de Hr. Du Ha- 
mel van gevoelen, dat bet binnenfte beenvlies zig kan verlengen en eenen tweeden 
beenagtigen rand maaken, die het zelve middelpunt lieeft als de eerfte rand, welke 
aan het buitenfle beenvlies vafl is, en dan zullen die twee randen elkander raaken, 
zig tuflehen de twee uiterflen der beenderen uitbreidende, en zullen dezelve we- 
der vereenigen , door een doorgaand eelt te vormen. n J J- , 
Deze belchouwing der vorming van het eelt is volkomen geftaaid, doot die, wel- 
ke de Hr. Du Hamel naderhand over de vorming der beenderen in het algemeen, 
gegeeven heeft, hy heeft door Proefneemingen ondervonden, (^) dat de beenderen, 
door by voeging van been lagen, die hunnen oorfprong uit het beenvlies hebben, 
groeijen ; dus kan het beenvlies wel eelt maaken , wyl het geheele beenderen maakt. 
Het eelt is, zo lang liet groeit, teêr cn buigbaar, en wordt maar by trappen 
been-hard; gemeenlyk na vyf-en-dertig of veertig dagen krygt het flevigheid; on- 
dertuflehen is 'er veel minder tyd noodigom het eelt der kleine beenderen te beves- 
tigen. Het gebeurt dikwerf, dat de groeijing aan alle de zyden van het been niet 
evengelyk gefchiedt, en wanneer de vormen de floffe nog zagt is, kan zy zig meer naar 
den eenen dan naar den anderen kant uitbreiden , dan is het eelt mismaakt ; en raakt 
het aan een naby liggend been, zal het zig met het zelve vereenigen: wanneer dc 
(fl) Mimoites de l’ Académie royale des Sciences 1741. 
Mimoires di l'Atadimie royale des Sciences 1742. ö* 1743 - 
S3 
