l6o DE NATUURLYKE HISTORIE 
/ 
No. CCXVIII. Saamengroeijingen van het laatfte wervelbeen der lende» 
nen met het heiligbeen. 
Deze twee beenderen zyn flegts aan elkander verbonden , door twee beenise 
knobbeltjes , die op de zyden van het lighaara van het laadle wervelbeen der len- 
denen ftaan, en opheteerltevalfche wervelbeen van het heiligbeen ter plaatfe van het 
kraakbeen dat hen fcheidde ; de ruimte , welke dit kraakbeen befloeg , is ledig gebleeven. 
No. COXIX. IVervelbeenderen der lendenen^ die verplaatji en onderling 
tn aan bet heiligbeen vereenigd zyn door faamengroei» 
De vyf wervelbeenderen der lendenen raaalcen een bult naar agteren , op welke 
men hunne uitlleekzels zien kan, maar de lighaamen der vier laatttezyn verder naar 
«gterenen als onder een verward , zodat men ze niet wel kan onderkennen; het eerfte 
Icliynt alleen geheel, maar deszelfs plaatfing is niet horizontaal, gelyk zy wezen 
raoell, niatir zy Haat fchuinfch naar vooren. 
No. CCXX. Saamengroeijing van een gedeelte van de beenderen van het 
bekken van eenige wervelbeenderen. 
Het heiligbeen, de twee darmbeenderen, en de laatfte vier wervelbeenderen der 
lendenen, zynin.ditftuk aan elkander vereenigd. 
No. CCXXI. Saamengroeijingcn van het heiligbeen met het laatfle wer- 
velbeen der lendenen en de heupbeenderen. 
Het laatfte wervelbeen der lendenen is aan het heiligbeen gehegt door een been- 
uitwas in de gedaante van een knobbeltje van de grootte van een noot; dit uit- 
was ftaat een weinig naarde regterzyde, ten deeleop de voorfte vMte van het wer- 
velbeen, en ten deelc op die vanher heiligbeen, zodat de ruimte , welke het kraak- 
been tuüchen deze twee beenderen befloeg, ledig gebleeven is. 
No. CCXXII. Valfcbe faamengroeipngen van de dijeheenderen met de 
heupbeenderen. 
IkbegT}^ in dit nommer twee ftukken, waar van het eene van de regter, en 
het ander van de linkerzyde is 5 fchoon men dezelve aan elkander voegt, is het 
bekken toch niet volkomen , het heiligbeen ontbreekt daaraan,zodat men niet kan wee- 
ten of zy tot het zelve lighaam behoord hebben , maar zo veel als men ’er van kan 
oordeelen, door vergelyking van het eene met het ander en de twee fchaamfaeende- 
ren by elkander te brengen, zoude men byna denken , dat zy van een zelfde menfeh 
kwamen ; het geen dit fchynt te bewyzen is , dat de faamengroeijing dezelve toe- 
vallen heeft in beide ftukken ; de dijeheenderen zyn op dezelfde hoogte geboogen, 
de hoofden van die beenderen zyn niet op hunne plaats, zodat zy flegts een gedeel- 
te van de pansgewyze holligheid beflaan , en een groot gedeelte van de eironde opening 
vullen ; om yder dezer hoofden is eene zeer harde beenagtige korft , die hen voor 
bckleedzel dient, en aan het heupebeen vafc is; het hoofd der dije is in dit be- 
klecdzel betveeglyk, maar men kan het niet doen draaijen, omdat die omliggende 
beenige korft tot op den hals loopt, alwaar zy eenigen beenigen rand ontmoet', die. 
haar tegen houdt ; ook is ’er pas eene lyn tuffehen wydte tullchen dien omflag van den 
hals, en den rand van het bekleedzel, en men kan het dijebeen niet beweegen, 
dan door hen by elkander te brengen ; de faamenvoeging, welke zy maaken, zweemt 
mar eene dikke naad, want zy eindigen in eene foort van tanden of liever door 
beenagtige verlengingen van eene onregelmatige gedaante, die van weder zyde op 
