i68 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
trent een half duim meer voor uit ftaat , dan het elleboogsbeen ( F) het <reen ver- 
oorzaakt, dat hetonderfle deel C^B) van dat been, een half duim langer is dan 
de pyp. Na de breuk waaren deze twee onderftukken (^g. 4. II B, G D) naar 
beneden gedraaid, ^ de gebrooken beenderen naar boven, zy waaren op de bo- 
venfte Hukken ^ geboogen, en maakten met dezelve eenen Hompen 
hoek, die zeernaby eenen regten komt; deze buiging was, gelyk die der twee 
geheele beenderen met het Ichouderbeen , en de geleding van den elleboog, in 
den natumlyken Haat. De twee onderfte Hukken (i/ B en G U) waaren tegens de 
einden en E) der boveufte Hukken gefchooven, en zelfs een weinig langer, 
zodat zy ’er over heen lagen ; ook waaren die Hukken, ten opzigce der bovenfte 
uit hunne pla^s, want het deel (Z) G) van de pyp, in plaats vaii jiiift aan het an- 
z tuflehen het zelve en het bovenfee deel 
{A I) van het elleboogsbeen ; even zo was het onderfte {H B) van het elleboogs- 
been dusdanig verplaatft, dat het week naar denfeompen hoek, (/) welke is tuflehen 
de breede en holle oppervlakte van dat been , en de fmalle en rondagtige oppervlak- 
te, die in het bovenfte {AF) zeer aanmerkel3dc is. 
Daar is een eelt aan de gebrooken uiterften van dat been, zonder dat zy vereenigd 
zyn , omdat zy dikwyls tegens elkander vreeven ; de ftoffe van het eelt was door deze 
vryving, naarraaate dat zy groeide, geweeken: de einden der onderfte Hukken 
van het been hadden het uitgerdet door zig te verplaatfen , in de verlcheiden be- 
weegingen tot welke zy bekwaam waaren ; de eelten derhalven van de uiterften 
der beenderen, in fceede van zig te vereenigen , naamen eene zekere gedaante aan , 
door de drukking die zy van de beenderen kreegen, en polyfiten zig door de vry- 
ving, zodra zy hard genoeg geworden waaren, om tegenfiand te bieden; de ui- 
terfcen der bovenfte Hukken , bleeven 0111 zo te fpreeken onbeweeglyk want zy 
waaren ten opzigte der andere Hukken, het geen het Ichouderbeen ten opzigte van 
htt arinbeen is in de beweeging der buiging van het elleboogsbeen : het v/aaren 
derhalven de onderfte gedeelten {fig. Hen G~) die op de uiterften {FenE')Att 
'bovenfte deden draaiden , het geen maakt, dat deze uiterften door de vryving gepolyfe 
zyn, en dat het eelt, rondfora uitfteekende, eenen rand maakt. Het blykt op het 
zien van deze beenderen , dat het eelt van het elleboogsbeen vereenigd was met de pyp, 
ter plaatfè alwaar het dezelve aanraakte ; de einden {Hen G) integendeel der onderfte 
Hukken zyn met eelten bedekt , omdat zy tegen de einden der bovenfie Hukken gly* 
dende, onder dezelve lagen, en dus tegen geen been vreeven; maar de Hukken 
en /..)op welke deuiterftens van de bovenfte Hukken gleed'en , in de beweegin<r der 
buiging van de onderfte Hukken, zyn gepolyft en met eenen rand,door het eelt gemtakf, 
omgeven. Het waren de uiterften e// .g) van de bovenfte Hukken, welke het 
eelt verwyderd en als het waare gevormd hadden om dien rand te maaken, terwyl 
het zelve teder en buigzaam was; toen hot vaftigheid verkreegen had , belette het, 
dat de onderfte Hukken niet naaft de uiterften der bovenfte gleeden; ook is die rand 
veel grooterby (G) om dat het onderfe Huk van de pyp, niet juift aan het einde 
van het opperfte Huk geplaatfl en een weinig van de zyde van het fchouderbeen at- 
fiaande, ’er eene dikte van eelt is, groot genoeg om het uiterfte van het bovenfte 
Huk van het pypbeen vaH te houden, ter plaatfe alwaar geen been was, tegen 
welk het vry ven konde. De rand is ook zeer dik aan de uiterHen {HG fig- 4) 
«er onderfte ftulcken,om dat de buiging van die Hukken zeer klein zynde, niets be- 
let- 
